Rozdział 3

Z punktu widzenia Alex.

Była szósta rano, a ja się już obudziłam...zresztą nie tylko siebie bo Caroline także. Wszystko przez to ze obudziłam się z krzykiem.
- Co się stało?! - spytała wyraźnie przerażona Charlie.
- Przepraszam....to przez mój sen.
- Nie masz za co przepraszać, co ci się śniło? - spytała siadając koło mnie i przytulając mnie do siebie.
- Rodzice...Miałyśmy znowu pięć lat. Siedzimy w domu przed ogromną choinką i czekamy, aż mama powie ze możemy rozpakować prezenty...- mówiłam, a raczej bełkotałam przez łzy. - Ja tak strasznie za nimi tęsknię...
-Ja też, ale musimy był silne...nie płacz, prześpij się trochę. - powiedziała i pocałowała mnie w czoło. Próbowałam zasnąć, ale mi się nie udawało. Nie wytrzymałam wstałam z wyrka. Poszłam się ogarnąć, spięłam sobie jakiegoś takiego nie ogarniętego koka, nie malowałam się, ubrałam się i poszłam, raczej pobiegłam na cmentarz.Szybko odnalazłam grób rodziców. Usiadłam przed nim i patrzyłam na małe zdjęcie rodziców. Tak strasznie mi ich brakowało...Może i niedługo będę miała to osiemnaście lat, ale i tak czasami zachowuję się jak sześcioletnia dziewczynka. Nagle poczułam jak ktoś kładzie mi rękę na ramieniu. Automatycznie odwróciłam głowę. Nie ukrywam że się prze straszyłam, bo ten ktoś był w kapturze.
- K-kim jesteś? - spytałam przerażona.
- Już mnie nie pamiętasz?
Nie odpowiedziałam, bo po prostu bałam się. Spojrzałam tylko na niego (po głosie poznałam że to chłopak).
- To ja, Jackob, kolega z podstawówki, zawsze od ciebie ściągałem na klasówkach. - powiedział i ściągnął kaptur.
- O mój Boże cześć! nie strasz mnie tak więcej! - powiedziałam i go przytuliłam.
- No wiesz...A tak w ogóle to co ty tu robisz?
- Razem z Caroline odwiedziłyśmy ciocię i wujka.
- No to ciekawie...na długo?
- Same jeszcze nie wiemy.
- No to spoko...Co tu robisz tak wcześnie?
- Koszmary, itp. - wiem że mój dzisiejszy sen to nie był koszmar, ale raczej nie będę mu się zwierzać, w końcu nie widziałam go od podstawówki! - A ty?
- Codziennie rano tu spaceruję...i myślę, wspominam.
- Wspominasz? co?
- Te czasy kiedy codziennie się widzieliśmy, wiesz tęsknię za nimi...
- Jackob ja nie wiem co powiedzieć...
- Prawdę...Wiem że nie widzieliśmy się kilka lat, ale od czasu podstawówki jestem w tobie zakochany...Spróbujmy, proszę.
- Wczoraj straciłam chłopaka...ja chyba nie jestem gotowa na kolejny związek...
- Ja cię nie zranię...Zapomnisz o tym palancie migiem.
- Ale ja nie jestem pewna...
W tym momencie Jackob mnie pocałował. Nie było mi to na rękę. Oderwałam się od niego.
- Jackob nie! Przestań!
- Ale dlaczego?
- Ja nic do ciebie nie czuję!
- A może poczujesz...- powiedział i był coraz bliżej mnie.
- Nie czułam, czuję i czuć nie będę! Jesteś tylko dla mnie starym znajomym zrozum to! - wykrzyczałam mu to prosto w twarz i wybiegłam z cmentarza. Myślałam że ten wyjazd będzie dla mnie dobry, ale się myliłam jak na razie nie jest zbyt miło. Pobiegłam do domu. Tam na łóżku siedziała Charlie z słuchawkami w uszach. Usiadłam koło niej.
- Caroline... - powiedziałam wyjmując jej słuchawki z uszu.
- Co się stało?
- Wróćmy już do domu proszę...
- Dlaczego? co się dzieje? - spytała i objęła mnie ramieniem.
- Wiesz...najpierw ta zdrada, a teraz jeszcze spotkałam Jackob'a, tego kolegę z podstawówki. Zaczął się do mnie dostawiać,a ja nic do niego nie czuję...ja już nie mogę tego wszystkiego ogarnąć.
- Ej, Alex nie możesz tak po prostu uciekać od problemów. Tak nie może być. Idź i zrób coś dla siebie. No na przykład pograj na gitarze i pośpiewaj! Strasznie dobrze ci to wychodzi.
- Okej dzięki za radę! - powiedziałam i pocałowałam ją w policzek. Robiło się coraz cieplej jak na tak wczesną porę, więc postanowiłam się przebrać. Chwyciłam pokrowiec z gitarą, i szłam w stronę drzwi kiedy nagle poczułam przy nodze miłe futerko Zeusa.
- Co psiaku? Chcesz iść ze mną? - spytałam. On tylko po merdał ogonem. Przypięłam go na smycz i wyszliśmy. Usiadłam na ławce, Zeusa przywiązałam do niej i najpierw nastroiłam gitarę, a później zaczęłam grać. Pierwszą piosenkę jaką zagrałam to było I love you Till the end. Zatrzymywało się prze de mną mnóstwa par. Nawet trochę udało mi się zarobić. Po kilku piosenkach zauważyłam Zayna, Harrego, Louisa, Liama i Nialla. Nie robiło mi to zbytnio czegoś wielkiego. Postanowiłam przerzucić się na coś polskiego. Dziadek od strony taty był Polakiem i mnie kilka nauczył . Widziałam ze chłopacy usiedli dwie ławki obok mnie, ale ja grałam dalej. Zagrałam piosenki Dżemu : chcę ci coś powiedzieć, Wehikuł czasu, Czerwony jak cegłą, Naiwne pytania, Autsajder i wiele innych. W pewnym momencie podszedł do mnie Harry.
- Cześć Alex.
- Siemka.
- Masz talent.
- Jaki tam talent po prostu robię to co uwielbiam.A gram to co czuję.
- No i do tego dochodzi twój talent. Niall też gra na gitarze i czasami gra u nas w zespole, ale częściej śpiewa.
- To wy macie jakiś zespół?
- Tak. Nie słyszałaś o One Direction?
- No tak jakoś nie udało mi się usłyszeć...
- W sumie to dobrze ze nie słyszałaś, bo większość ludzi przyjaźni się z nami tylko ze względu na sławę...
- Nawet gdybym to wiedziała, to bym tego nie zrobiła. Ja nie przyjaźnię się z kimś za to że jest sławny czy coś w tym stylu, ja się przyjaźnie z kimś za to jakim jest człowiekiem.
W tym momencie obudził się Zeus i od razu zaczął lizać Harrego.
- Chyba cię polubił. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego.
- To chyba dobrze, bo ja go też.
- Dzięki że go wtedy złapaliście.
- Nie złapalibyśmy gdybyś nie zaczęła się drzeć.
- No wiesz strasznie kocham tego psa i nie wybaczyłabym sobie gdyby coś mu się stało.
- Szybko się przywiązujesz co nie?
- No niestety tak, dlatego trochę mnie boli jak ktoś mi bliski odchodzi tak po prostu, a najgorzej jak dwie bliskie ci osoby odejdą tak po prostu...
- O kim mówisz?
- O moich rodzicach...
- Przepraszam...nie powinienem nawet pytać.
- Nic się nie stało.
- Wiesz mam do ciebie prośbę...
- Jaką?
- Przed chwilą śpiewałaś taką fajną piosenkę, mogłabyś mnie jej nauczyć?
- A o jaką ci chodzi?
Zanucił chcę ci coś powiedzieć.
- Dobry wybór uwielbiam tą piosenkę.
- A o czym ona jest, bo nie zrozumiałem.
- Wiesz co spotkajmy się o szesnastej tutaj i wtedy cię nauczę okej?
- No dobra.
- To ja już będę mykać papa! Do zobaczenia. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego. Spakowałam gitarę, wzięłam Zeusa i wróciliśmy do domu. Charlie cały czas siedziała w pokoju.
- Ej czemu nigdzie nie wyjdziesz? Fajna pogoda itp.
- Wiesz jakoś nie mam ochoty...
- A dlaczego?
- Gadałam dzisiaj z Zaynem...
- I co?
- Powiedział że wciąż mnie kocha...
- No to chyba dobrze nie?
- Ale ja nie zniosłabym kolejnej rozłąki...
- Caroline, posłuchaj się młodszej siostry. Widać że ty nadal go kochasz, a on ciebie! Jeśli ludzie się kochają to muszą ze sobą być, a ty i Zayn jesteście przykładem idealnej pary. - patrzyła tylko w jeden punkt, a ja gadałam dalej. - Nawet nie wiesz jak bardzo ci tego zazdroszczę, takie prawdziwej miłości, a nie takiego czegoś jak ja przeżyłam.
- Jesteś wspaniałą siostrą i dziewczyną na pewno znajdziesz kiedyś sobie swojego Romeo.
- Oby...Ale ty już takiego masz, to Zayn. Nie strać go drugi raz.

Z perspektywy Charlie

Kiedy po raz drugi wstałam, o dziwo Alex już nie było. Spojrzałam na zegarek - ósma. Zazwyczaj obie spałyśmy do późna. Ale cóż, ludzie się zmieniają.

Postanowiłam sobie dzisiaj trochę pobiegać, jak to zazwyczaj robiłam, z resztą nadal robię, w Londynie. Podeszłam do walizki, gdzie wszystkie ciuchy były upakowane byle jak. Wyciągnęłam z niej czarną bokserkę i czarne, krótkie spodenki. Na nogi założyłam Nike. Zabrałam to tego niebieską bluzę. Dostałam ją od rodziców na imieniny. Łzy zaczęły zbierać mi się w oczach, ale pomyślałam, że muszę być silna. Przypięłam smycz do Lucky'ego, bo chciałam zabrać go ze sobą, co później nie okazało się za dobrym pomysłem. 

Zeszłam na dół. Zabrałam jabłko ze stołu i przy okazji wzięłam również słuchawki. Sprawdziłam stan swojego portfela - wzięłam jakieś drobniaki na kupno picia. Wyszłam z domu razem z psem i truchtem zmierzałam w stronę parku.

Biegając już jakieś piętnaście minut zauważyłam JEGO. Siedział na ławce z kumplami. Gwałtownie się zatrzymałam. Musiałam przemyśleć moją trasę - przebiec przez wcześniej zaplanowane miejsce czy tak nagle zmienić plany. Pomyślałam sobie, że ON nie zepsuje mi tego dnia. Razem z Lucky'm znowu ruszyliśmy. Za parę metrów miałam przebiec koło niego... Nie wiem dlaczego, ale bałam się. Bałam się jak cholera! Lukcy jakby wyczuł co się dzieje i pobiegł szybciej...

Przebiegłam koło niego. Kamień spadł mi z serca. Nie odwracałam się w ogóle. Stanęłam dopiero przy budce z lodami. Mimo że było chłodniej zamówiłam sobie trzy gałki lodów i dokupiłam wodę. Niedaleko miejsca, w którym się znajdowałam, stała fontanna. Przeszłam spokojnym spacerkiem tam z moim pieskiem i pozwoliłam mu się wykąpać. Sama zaś usiadłam na ławce zaraz przy zbiorniku. 

Odpoczywając znowu zauważyłam, że idzie tu Zayn. Speszyłam się. Zauważył mnie! To była jedna z najgorszych, możliwych opcji! Chciałam szybko zabrać stąd psa, lecz on odmawiał mi posłuszeństwa. 

-Lucky! - podniosłam głos.

Pies odpowiedział mi tak, że całą mnie pochlapał. Zdenerwowałam się i wyciągnęłam psa z fontanny. I tak nie robiło mi to żadnej różnicy, gdyż byłam już tak czy siak cała mokra. Zdjęłam moją bluzę i zawiązałam ją sobie w pasie. Rozejrzałam się dookoła i nigdzie nie widziałam mojego szczeniaka! Po chwili dostrzegłam go - bawiącego się z mulatem i jego czwórką kumpli. Chcąc, czy nie chcąc musiałam do nich podejść. 

-Chciałabym zabrać mojego psa. - oznajmiłam patrząc na piątkę chłopaków.

-Jak się wabi? - spytał uroczy blondyn z niebieskimi ślepkami.

-Lucky. - niepewnie odpowiedziałam.

-Niall jestem. - wyciągnął do mnie dłoń blondynek.

-Caroline. - uścisnęłam ją.

Przez chwilę Zayn chyba mnie nie zauważył, ale kiedy wypowiedziałam swoje imię, podniósł się jak na komendę. Spoglądał na mnie, ale ja uciekałam wzrokiem po całym parku. 

-Ja jestem Harry. - powiedział chłopak w loczkach.

-Ja Liam. - odpowiedział brązowooki.

-A ja jestem Jennifer. - odpowiedział szatyn, na co wszyscy się zaśmiali, łącznie ze mną. - A tak na serio to mam na imię Louis.

-Caroline, ale wolę jak mówią mi Charlie. - powiedziałam.

-A ty się pacanie nie przedstawisz? - loczek szturchnął mulata.

-Dlaczego mnie unikasz? - spytał Zayn patrząc mi w oczy.

-Chciałabym już iść. Miło było was poznać chłopaki. - zapięłam psu smycz.

-Caroline! Porozmawiajmy w końcu! Nie możesz całe życie uciekać przede mną! - donośnie podniósł głos, można powiedzieć, że krzyknął.

-Ej, nie wydzieraj się na nią! - stanął w mojej obronie Louis.

-To TY uciekłeś bez słowa. - odpowiedziałam z żalem w głosie.

-Nie uciekłem, tylko wyjechałem w trasę! - bronił się.

-Nie dałeś znaku życia. Co ja miałam sobie pomyśleć?! - łzy zaczęły napływać mi do oczu.

Reszta chłopców patrzyła na nas jak na jakiś...idiotów? Chyba tak mogłam nas w tamtym momencie nazwać, bo dwoje ludzi kłócących się w parku to chyba niecodzienny widok. 

-Może też nam coś wyjaśnicie? - powiedział Liam.
-Ach tak! To ty jesteś Caroline! Zayn dużo nam opowiadał o tobie. - powiedział Harry, lecz nie zwróciłam na to uwagi.

-Zayn jest, znaczy był, moim przyjacielem. Największym skarbem jakiego posiadałam. Rok temu zmarli moi rodzicie. Jego nie było wtedy przy mnie! Wyjechał! Nie dał znaku życia! - wykrzyczałam.

-Ej, spokojnie. - podszedł do mnie blondyn.

-Zostaw mnie. - odsunęłam się.

-Charlie, proszę cię. Nie rozumiesz, że wiem, że popełniłem błąd? - Zayn dalej brnął w swoje.

-Niełatwo mi po tym wszystkim ci wybaczyć. - oznajmiłam patrząc w jego czekoladowe tęczówki. 

Moje oczy nie wytrzymały i popłynął z nich potok łez. Schowałam głowę w kolana. Ktoś usiadł obok mnie i przytulił mnie do swojego torsu. Podniosłam się i ujrzałam zasmuconego Zayn'a. Objęłam go mocno. Opuszkami palców masował moje plecy. 

Kiedy się uspokoiłam podniosłam się i zobaczyłam, że przy nas nie ma reszty chłopaków jak i mojego psa. 

-Gdzie Lucky? - spytałam pociągając nosem.

-Chłopacy wzięli go na spacer. Chcę z tobą porozmawiać. - powiedział pełen skruchy.

-Zayn, rozumiem, że kariera jest ważna dla ciebie, więc nie odnawiajmy naszej przyjaźni i tych uczuć, które były między nami. Znowu mnie zostawisz, a ja nie chcę cierpieć i przechodzić przez to drugi raz.

-Nie zostawię cię teraz, słyszysz? Nigdy nie przestałem cie kochać.

Jego usta zaczęły zbliżać się do moich. Nagle złączyły się w namiętnym pocałunku. Wiedziałam, że źle robię, ale ja tak dawno nie czułam jego warg. Oderwałam się po jakiś paru minutach od niego i spojrzałam w jego oczy. Były rozświetlone i tak jakby pełne szczęścia. 

-Nie jestem jeszcze gotowa na to Zayn. Bądźmy na razie przyjaciółmi. - przytuliłam się do niego.

-Ale ja cię tak bardzo kocham...

-Jeśli mnie na prawdę kochasz, to daj mi czas... Muszę to wszystko ogarnąć. Pójdę teraz do domu. Niech ktoś później przyprowadzi mi psa, okey? 

-Okey. Kocham cię i nie zapominaj o tym.

Mimowolnie się uśmiechnęłam i wyszłam z parku zostawiając Zayn'a samego na ławce. Musiałam przemyśleć, czy chcę być z nim, czy go kocham? Trudne to będzie dla mnie, ale cóż... Nie zniosłabym kolejnej rozłąki...

Rozdział 2

    Z punktu widzenia Alex.

To już drugi dzień w Bradford. To miasto jest dla mnie najważniejsze. Obudził mnie, mój kochany Zeus. Zaczął lizać mnie po twarzy, czyli to było znakiem ze chce iść na dwór. Wstałam z wyrka i poczłapałam do łazienki się ogarnąć. Splotłam sobie warkocza na bok, zrobiłam lekki makijaż i wyszukałam coś w torbie, przypięłam Zeusa na smycz i jeszcze poszłam do kuchni. 

- O gdzie się wybierasz tak wcześnie? - spytała ciocia szykując śniadanie.

- Na spacer z psiakiem. - od powiedziałam chwytając jabłko.

- A śniadanie? - wtrącił wuja.

- Jak wrócę to coś zjem. - pocałowałam ich w policzek i wyszłam z domu. Poszliśmy z Zeusem w stronę parku. Tam usiadłam na ławce, a smycz była tak długa by psina mogła się wylatać. Nagle usłyszałam dźwięk sms'a. Otworzyłam wiadomość i całą radość tak jakby zniknęła. Było tam zdjęcie mojego chłopaka z moją przyjaciółką, pod spodem była jeszcze wiadomość : W końcu Eric może być z kimś perfekcyjnym, a nie takim wybrakowanym jak ty ;) Twoja przyjaciółka Christina :* xx. Zapatrzyłam się w to zdjęcie i od razu zachciało mi się ryczeć. Fakt jestem wybrakowana, jedyną osobą, której ufam jest moja siostra i to jedyna osoba, która tak naprawdę mnie kocha...ale po prostu nie mieściło mi się to w głowie. Przez to wszystko nie zauważyłam jak Zeus wyślizgnął się z obroży i gdzieś pobiegł.

- Zeus! - zaczęłam się drzeć na cały park - Zeus do nogi! - łzy zaczęły cieknąć mi z oczu. Myślałam już tylko o najgorszym, ze coś się stało mojemu psiakowi. Biegałam po parku i tak krzyczałam, pytałam ludzi, ale nikt nie widział biało - brązowego szczeniaczka. Nagle zobaczyłam grupkę chłopaków, którzy bawili się z nim. W tej grupce był też Zayn. Nie miałam ochoty na niego patrzeć po tym co zrobił Caroline, ale chciałam odzyskać pieska.

- Zayn! trzymajcie tego psa, proszę! - krzyknęłam do niego a on tylko odkiwnął głową. Biegłam coraz szybciej i niestety nie zauważyłam gałęzi i jebs! potknęłam się i poleciałam do przodu. Od razu pies podbiegł do mnie. Chwyciłam go i mocno do siebie przytuliłam.

- Nie uciekaj mi nigdy więcej, proszę! - mówiłam jakby miał to zrozumieć. Siedziałam tak na tym chodniku i nie wypuszczałam z objęć mojego Słodziaka.

- Dobra Alex wstań - usłyszałam Zayna. Posłałam mu groźnie spojrzenie. Niech wie że nie może tak się po prostu uśmiechnąć i wszystko  będzie dobrze. 

- Dziękuję. - uśmiechnęłam się miło do każdego z nich i nawet do Malika bo tak wypadało.

- A my to się chyba nie znamy... - powiedział uroczy brunet w loczkach.

- Ja jestem Alexandra, ale wolę jak ludzie mówią na mnie Alex. - odpowiedziałam i się uśmiechnęłam.

- Ja jestem Harry, to jest Liam, Niall i Louis, a Zayna jak widać już znasz.

- No znam...

- Zna ale najchętniej, by zabiła. - wtrącił Zayn.

- Po tym co zrobiłeś mojej siostrze?! Ty wiesz jak ona cierpiała i jeszcze ta śmierć rodziców! - zaczęłam wrzeszczeć mu prosto w twarz.

- Nie miałem czasu jej o tym powiedzieć. - próbował się jakoś bronić.

- A kurwa telefon to co?! Numer chyba miałeś! 

- Wiem i dlatego chcę to wszystko naprawić!

- Słuchaj no. Jeszcze raz złamiesz jej serce, a ja złamię ci nos i ta twoja buźka nie będzie już taka piękna!

Już byłam bliska żeby mu walnąć w twarz, ale przeszkodził mi telefon. To był Jack, już mój były chłopak.

- Czego chcesz?

- Pogadać...

- O czym?!

- Ten SMS od Christiny...byłem wtedy pijany! 

- Gówno nie pijany! 

- Daj to sobie wytłumaczyć! 

- Co tłumaczyć?! że miałeś już dość bycia z jakąś wybrakowaną sierotą?! Byłam dla ciebie nieodpowiednia bo nie zakładałam miniówek i nie nakładałam sobie kilo tapety na ryj?!

- Przepraszam...

- W dupę se wsadź to przepraszam! Idź sobie bzyknij Christinę, o ile kurwa masz czym! 

Rozłączyłam się i rzuciłam telefonem o chodnik. Cały się roztrzaskał, ale mnie to nie ruszyło. Pożegnałam się z chłopakami i wróciłam do domu. Usiadłam na łóżku i zaczęłam ryczeć w poduszkę. Usłyszałam drapanie w drzwi, od razu wiedziałam że to Zeus. Wpuściłam go do środka.

- Narobiłeś mi dzisiaj strachu głuptasie. - powiedziałam i pocałowałam go w czoło. Od tylko polizał mnie po policzku i powędrował na dół. Poszłam do salonu i włączyłam sobie telewizor. Latałam po kanałach i przełączyłam na coś i akurat zaraz miał lecieć dramat PS Kocham cię. Lubiłam go nawet oglądać, chociaż zawsze się na nim rozklejałam. Poczłapałam do kuchni po coś do picia i jedzenia. 

- A gdzie Caroline? - spytałam wujka, który czytał gazetę. 

- Poszła do Malików - odparł.

- Mhm.

Wróciłam na sofę i chwilę później dołączył do mnie Zeus. Razem z nim zaczęliśmy oglądać. Co drugą scenę ryczałam i za każdym razem ciocia pytała mi się co się stało ja z rozbawieniem po raz kolejny tłumaczyłam jej że to przez film. Skończył się film i poszłam na spacer, tym razem bez Zeusa, bo sobie spał. Łaziłam zawsze tymi samymi dróżkami. Te same drzewa, krzaki, nic tu się nie zmieniło. Takie Bradford jakie zapamiętałam i kochałam.

- Cześć Alex! - usłyszałam Harrego.

- O siemka. Co tam u ciebie?

- A wiesz tak jakoś leci, ale chyba u ciebie nie za dobrze, po tym jak roztrzaskałaś swój telefon...

- A jakoś daję radę...

- Przepraszam za ciekawość, ale kto cię tak zezłościł?

- Mój były...Dostałam zdjęcie jak liże się z moją przyjaciółką, wiec wiesz...straciłam i przyjaciółkę i chłopaka...

- Idiota...

- Czemu tak myślisz?

- Ja bym czegoś takiego nie zrobił tak pięknej dziewczynie jak ty. - powiedział i cwaniakowato się uśmiechnął.

- Daruj sobie te fałszywe komplementy. 

- One nie są fałszywe. 

- A myśl sobie co tam chcesz.

- Wiesz jak ty to robisz?

- Ale co?

- Mówisz ludziom co o nich myślisz tak prosto z mostu, na przykład tak jak dzisiaj Zaynowi...

- Zranił moją siostrę...nie wystarczy?

- No chyba wystarczy...ale on nie chciał tego zrobić.

- Słuchaj jak masz zamiar go bronić to darujmy sobie tą rozmowę. Już się na niego nie gniewam bo wiem ze Caroline naprawdę go kocha, ale jak zrobi to samo po raz drugi tu go chyba zabiję.

- Nie nie o to mi chodzi. Po prostu.....zmieńmy temat.

- No okej. A tak w ogóle to co was tu sprowadza do Bradford?

- Przyjechaliśmy na trochę tu z Zaynem, a później cała piątką wracamy do Londynu, do naszej wspólnej willi.

- Ja i Caroline też mieszkamy w Londynie.

- No to fajnie. Masz ochotę na lody?

- Pewnie!

Poszliśmy do lodziarni. Wzięłam sobie czekoladowe.Usiedliśmy przy stoliku i tak sobie gadaliśmy.Zleciało kilka godzinek, strasznie fajnie mi się z nim czas spędzało i gadało, ale musiałam już wracać do domu. Odprowadził mnie i się porzegnaliśmy. 

- Wróciłam! - krzyknęłam ściągając buty.

- Akurat zdąrzyłaś na kolację - powiedziała Charlie wychylając się za drzwi kuchennych.

- To dobrze bo zgłodniałam.

Usiedliśmy do stołu i tak jakoś w milczeniu zjedliśmy kolację. Po jedzeniu umyłam naczynia i poszłam się przebrać w piżamy. Caroline leżała na łóżku jak nieżywa.

- Widziałam się z Zaynem i jego kolegami... - powiedziałam.

- Ja też go widziałam. - odparła. 

- Gadałaś z nim?

- Nie...Po za tym co się stało z twoim telefonem?

- Rozwaliłam go...

- Dlaczego?!

- To przez Erica i Christine. Zdradził mnie z nią...

- Nie przejmuj się tym palantem, tak będzie lepiej.

- Tak myślisz?

- Pewnie że tak.

- No dobra, teraz chciałabym iść już spać, dobranoc! 

- Dobranoc.

Zasnęłam od razu.

Z perspektywy Charlie.

Kiedy szłam w stronę domu Malików zżerał mnie ogromny stres. Sama nie wiem dlaczego. Może dlatego, że obawiałam się, że spotkam tam JEGO? Może i tak, ale w końcu jego rodzina była dla mnie prawie jak moja własna! Kiedy stanęłam przed bramą domu państwa Malików, zastanawiałam się czy wejść, czy wrócić do domu. Postanowiłam przełamać swój lęk i zadzwoniłam dzwonkiem. Brama automatycznie się otworzyła, a ja swobodnie podeszłam do drzwi. Zastukałam lekko do drzwi i czekałam, gdy ktoś otworzy mi drzwi. W najgorszym przypadku mógłby to być ON... Drzwi zaczęły się delikatnie uchylać. Na szczęście zobaczyłam w nich Waliyah.

-Caroline? - uśmiechnęła się do mnie.

-Cześć Waliyah. - podbiegła do mnie i uściskała mnie.

Chyba się za mną stęskniła, bo nikt wcześniej, oprócz ciotki, nie okazał mi takiej czułości. No może jeszcze Doniyah. Co w rodzinie, to nie zginie jak to mówi jakieś przysłowie. 

-Wróciłaś? - spytała nie puszczając mnie.

-Można tak powiedzieć. - lekko się zaśmiałam.

Złapała moją dłoń i wciągnęła mnie do środka. Zdjęłam moją skórzaną kurtkę, którą powiesiłam na wieszaku i wtedy zobaczyłam kolejną dziewczynkę z rodu Malików - Safaa.

-Caroline! - podbiegła najszybciej jak mogła i wtuliła się we mnie.

Mała miała łzy w oczach. Śmiać mi się chciało w tym momencie. Objęłam ją i głaskałam ją po plecach. Jednak stęskniłam się za to rodziną. Jak na zawołanie w tym momencie do pomieszczenia weszli rodzice uroczych dziewcząt. Oni też mnie mocno uściskali. 

Zaprosili mnie do salonu, gdzie usiadłam na wygodnej sofie i czekałam za kawą. Obok mnie od razu usadowiły się Waliyah i Safaa. Wszyscy zaczęli mi się wypytywać o najdrobniejsze szczególiki. Później do domu weszła Doniyah, która również ucieszyła się z mojego przyjścia. Zrobiła sobie herbatę i od razu zaciągnęła mnie do swojego pokoju. Wiedziałam, że czeka mnie bardzo interesująca rozmowa. 

-Widziałaś się z nim? - spytała prosto z mostu siadając obok mnie.

-Z kim? - udawałam, że nie rozumiem o co jej chodzi, gdyż chciałam uniknąć tego tematu. 

-Z Zayn'em...

-Nie...

-Dlaczego go unikasz?

-A co mam mu powiedzieć? Prawie od roku się z nim nie widziałam! Zostawił mnie...

-Wyjechał w trasę, musisz go zrozumieć.

-Ale nawet nie dał znaku życia! - rozpłakałam się.

Doniyah szybko odstawiła kubek i przytuliła mnie do siebie. Potrzebowałam wtedy wsparcia od kogokolwiek, byle nie od NIEGO. Nie chciałam od niego już nic...Ale ja go tak bardzo kochałam i z resztą nadal kocham. Moje uczucie do niego nigdy nie wygasło. 

Kiedy się uspokoiłam, spojrzałam na zegarek w telefonie. Mój pies potrzebował spaceru, więc chciałam aby Alex wyszła z Luckym i Zesuem. Wybrałam jej numer, lecz niestety sygnał nie odpowiadał. Dzwoniłam do niej cztery razy pod rząd, lecz nie dawało to żadnego skutku. Pomyślałam, że coś mogło się stać. 

-Alex nie odbiera, muszę wrócić do domu. - oznajmiłam.

-Dokończymy tą rozmowę później. 

-A jest tu co dokańczać? - szepnęłam schodząc po schodach. 

Założyłam swoją kurtkę i zaczęłam się żegnać z dziewczynkami. Uściskałam ich rodziców i pocałowałam Doniyah w policzek. Na sekundę spojrzałam przez okno i zobaczyłam podjeżdżający czarny samochód. Pomyślałam, że to jacyś goście. Otworzyłam drzwi i zderzyłam się z kimś. Spojrzałam w górę, gdyż dana osoba była wyższa ode mnie o głowę. Wtedy zobaczyłam te czekoladowe tęczówki i te kruczoczarne włosy. Momentalnie opuściłam mój wzrok i wyminęłam go w drzwiach. Szłam przed siebie i nie odwracałam się.

-Charlie! - krzyczał za mną, a ja odpowiadałam mu ciszą.

-Caroline! Wracaj! - nie dawał spokoju.

W bramie posłałam mu groźne spojrzenie i w tym momencie zobaczyłam jego czy przepełnione skruchą, smutkiem i żalem. Nie miało to teraz dla mnie największego znaczenia. Opuściłam teren posesji i pobiegłam do mojego domu. Zdyszana zamknęłam drzwi i zdjęłam wierzchnie ubranie. Pobiegłam do swojego pokoju i tam swobodnie się rozpłakałam. 

-Dlaczego wrócił?! Właśnie teraz?! - krzyczałam sama do siebie.

Wstałam i ze złością wywaliłam wszystkie ciuchy z torby. Porozrzucałam je po całym pokoju. Strąciłam lampkę z nocnego stolika. Kiedy chciałam pozbierać tłuczone szkoło skaleczyłam się w palec. Owinęłam go w chusteczkę i położyłam się spać. 

Kiedy wstałam, poszłam na dół zrobić kolację. Kiedy skończyłam przygotowania do domu wparowała Alex. Zjadłyśmy w ciszy kolację, po czym siostra pozmywała naczynia. 

Leżałam sobie na łóżku i patrzyłam w jeden punkt, kiedy do pokoju weszła Alex ubrana w pidżamy. Poinformowała mnie o swoim rozbitym telefonie. Współczułam jej, że w taki sposób dowiedziała się o tym, że jej chłopak jej nie chce. Zasługiwała na zupełnie kogoś lepszego. Skończyłyśmy naszą rozmowę i położyłyśmy się spać. Myślałam, co za wydarzenia spotkają mnie jutro...

Rozdział 1.

Z punktu widzenia Charlie.

Bradford - moje kochane miasto. Tutaj się wychowałam razem z Alex, moją siostrą. Tyle dobrych wspomnień, jak zarazem tych złych. To właśnie tutaj straciłam moich rodziców... Na zawsze... Ale omijając ten przykry temat, samolot, którym leciałam wraz z Alex, właśnie wylądował na lotnisku. Alex cała uradowana nie mogła wysiedzieć na miejscu i czekała tylko, kiedy w końcu zobaczy rozpromienione twarze wujka Thomas'a i cioci Isabelle. Nie za bardzo chciałam tu przylatywać, lecz Alex nie jest jeszcze pełnoletnia. W Bradford zawsze trzymają mnie dwie rzeczy - chęć porozmawiania na cmentarzu z rodzicami i mój kochany przyjaciel...
Kiedy w końcu przechodziłyśmy przez odprawę Alex najszybciej jak mogła pociągnęła za sobą swoją kolorową walizkę oraz zabrała ''klatkę'' ze swoim psem i podbiegła do uśmiechniętego wuja. Moi rodzicie, jak również i Alex, nie żyją już od roku. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałam ją taką rozpromienioną. Uściskała wujka chyba najmocniej jak potrafiła. Ja powolnymi ruchami wzięłam swoją ciemną torbę oraz moją torbę z kochanym szczeniakiem i żółwimi ruchami powolnie podchodziłam do uradowanej siostry, która stała wraz z wujkiem.
-Witaj Caroline. - w moich uszach dziwnie zabrzmiały słowa wuja.
-Cześć wujku. - odpowiedziałam z delikatnym uśmiechem i wtuliłam się w jego klatkę piersiową.
Poczułam ciepło na moim sercu. Dawno takiego uczucia nie miałam. Może dlatego, że po śmierci rodziców totalnie zamknęłam się w sobie? Załamałam się? Nie miałam wsparcia? Przy życiu trzymała mnie tylko Alex. To ona mnie namówiła, żeby przyjechać tu, do Bradford. Nie odwiedzałam tego miasta z jakieś pół roku. Za dużo wspomnień...
Ciągnąc ponownie swoje walizki dotarłyśmy do czarnego Land Rover'a wujka. Wsadziłyśmy walizki do bagażnika pojazdu i zajęłyśmy miejsca w samochodzie. Ustąpiłam Alex miejsca z przodu, gdyż nie za bardzo miałam ochotę opowiadać, przez godzinną drogę do domu, co u mnie słychać i jak się czuję. Powoli to już mnie zaczęło nudzić. Wyciągnęłam z kieszeni moich spodni telefon i słuchawki. Włożyłam je w uszy i zatapiałam się w muzyce. Jedyną, interesującą dla mnie rzeczą w tej chwili było patrzenie przez okno na mijające domy, drzewa... Powoli zaczynało mnie to nudzić i nie zauważyłam, kiedy przymknęłam oczy.
Obudził mnie głośny klakson samochodu. W myślach skarciłam osobę, która śmiała mnie w taki sposób obudzić. Tą osobą okazała się Alex.
-Która godzina? - spytałam ją przeciągając się.
-Późna. - zaśmiała się.
-Czemu mnie nie obudziliście wcześniej?
-Tak słodko spałaś, że ciotka i wujek nie mieli serca cię budzić i zostawiliśmy cię w samochodzie.
-Dzięki...
Wyszłam z samochodu. Rozejrzałam się dookoła. Dawno tu nie byłam, lecz nic się nie zmieniło. Mój wzrok utkwił na małym parku znajdującym się na przeciwko wielkiego domu ciotki. Chciałam coś zjeść i zaraz się tam udać. Weszłam do domu i poszłam do kuchni, gdyż wiedziałam, że zastanę nam ciocię. Pozory nie mylą - gotowała podwieczorek.
-Ciociu... - powiedziałam i łza zakręciła mi się w oku.
Ciotka odwróciła się i nóż wypadł jej z ręki. Podbiegłam do niej i wtuliłam się do niej najmocniej jak potrafiłam. Zawsze byłam do niej bardziej przywiązana niż do wuja. Może dlatego, że była kobietą? Bardziej mnie rozumiała? Po śmierci rodziców, to oni utrzymywali nas, znaczy przez pewien okres. Później ja dostałam pracę w Londynie i zabrałam ze sobą Alex. Przez pierwsze pół roku przyjeżdżałyśmy systematycznie, ale później...Zmieniło się, zmieniłam się ja...
Nie pytając cioci o zdanie zabrałam się za pomoc w gotowaniu. Ciocia smażyła mięso, a ja w tym czasie kroiłam warzywa. Wszystko później wrzuciłyśmy do miski i zalałyśmy sosem czosnkowym. Uwielbiałam tą sałatkę. Zasiedliśmy do stołu i wspólnie w czwórkę rozmawialiśmy jak za starych czasów. Alex powiedziała, że pozmywa naczynia, a ja w tym czasie udałam się na spacer do parku.
Przechadzałam się alejkami i natrafiłam na NASZĄ ławkę. Wszystkie wspomnienia wróciły, mianowicie pierwszy pocałunek. Na ławce wyryte nasze inicjały, a przy nich serduszko - niby wieczna miłość.
-Obiecałeś... - szepnęłam do siebie, kiedy palcami przejeżdżałam po wyryciu na belce.
Łzy zaczęły mi płynąć strumieniami. Potrzebowałam się komuś wyżalić, lecz nie było przy mnie jednej z ważniejszych osób w moim życiu. Obiecał, że zawsze będzie ze mną. Nie dotrzymał słowa i nienawidzę go za to. Starałam się o nim zapomnieć i wypieprzyć go z mojego życia. Jeśli teraz pojawiłby się na nowo - nie zniosłaby rozłąki ponownie. Kiedy zmarli moi rodzice był przy mnie tylko przez dwa tygodnie, a później wyjechał... Bez pożegnania, bez uprzedzenia - kompletnie nic! Załamałam się podwójnie. Gdyby nie Alex to zrobiłabym sobie coś prędzej, czy później.
Siedziałam tak na tej ławce z dobre dwie lub trzy godziny. Nie liczył się dla mnie czas. Wzięłam słuchawki do uszy, z którymi nigdy się nie rozstaję i włożyłam je do uszu. Puściłam muzykę, która mnie uspakajała, ale i niestety przynosiła wspomnienia. Starałam się o nich nie myśleć i wsłuchać się w piosenkę. Zamknęłam oczy i oparłam się o ławkę.
Kiedy przeleciały już wszystkie moje ulubione piosenki, zaczęłam słuchać rapu. Padło na 2Pac'a - Hit'em up. Wsłuchałam się i kołysałam w rytm piosenki. Nagle poczułam czyjeś dłonie na ramieniu. Gwałtownie się poruszyłam i w efekcie mój telefon spadł na ziemię. Najpierw rozejrzałam się dookoła i zobaczyłam, nikogo innego jak siostrę mojego ''starego'' przyjaciela. Doniyah Malik.
-Caroline... - szepnęła i usiadła na ławce obok mnie.
-Doniyah... - otworzyła ramiona, a ja przytuliłam się do niej.
Siedziałyśmy chyba w pięciominutowym uścisku i nie chciałyśmy się chyba puścić. Tak - jej też mi brakowało. Strasznie również stęskniłam się za Waliyah i Safaa. Kiedy się już od niej odkleiłam to zaczęła zadawać mi setki pytań. Poszłyśmy do jakiejś kawiarenki, gdyż zrobiło się nam już trochę zimno. Zajęłyśmy stolik w rogu sali. Przy kawie zaczęłyśmy wszystko od nowa sobie opowiadać.
W pewnej chwili Doniyah poruszyła temat swojego brata. Nie ukrywałam, że trochę mnie to skrępowało i siedziałam w ciszy wlepiając swój wzrok w filiżankę z kawą.
-A więc? - dociekała dalej.
-Było, minęło. - krótko i zwięźle odpowiedziałam.
-Co? - lekko się oburzyła.
-Olał mnie. Wyjechał bez słowa.
-Musiał. Nie miał czasu na pożegnanie!
-Mógł chociaż cholernego sms napisać! - podniosłam lekko ton.
Doniyah zrozumiała, że temat o jej bracie to jest jeszcze dla mnie trudne do rozmowy. Skończyłyśmy pić kawę i ruszyłyśmy w stronę mojego domu. Pożegnałyśmy się przed bramą do mojego domu i weszłam na podwórko, a ona ruszyła w stronę swojej posiadłości. Mieszkała tylko jakieś sześć, może z osiem domów dalej. Rozejrzałam się po okolicy. Zapadł już zmrok, gdyż zbliżała się godzina dwudziesta-pierwsza. Przeszłam przez próg i zobaczyłam Alex śpiącą na kolanach wujka, a on głowę podpierał swoją ręką i powoli zasypiał.
-Wujku, idź się połóż do siebie. - zaproponowałam.
Uśmiechnął się, dał mi całusa w czoło i wstał delikatnie, by nie obudzić Alex. Siostra w pół przytomna jednak wstała i pokierowała się do swojego tymczasowego pokoju. Ciocia krzątała się jeszcze w kuchni, z resztą dla naszej rodziny nie było to dziwne. Gospodyni domowa po prostu z niej.
-O, wróciłaś. - powiedziała ciotka, gdy mnie zobaczyła.
-Tak. - delikatnie się uśmiechnęłam.
-Dawno cię nie widziałam skarbie. - postawiła przed moim nosem ciepłą herbatę.
-Tak. Ciociu, możemy porozmawiać? - spytałam niepewnie.
-Oczywiście.
-Ciociu, czy ON przyjechał? - spojrzałam na nią zestresowana.
-Nie kochanie. Podobno ma przyjechać jutro lub pojutrze.
-Co? - oburzyłam się lekko.
-Ma przyjechać na jakiś czas, wynagrodzić wszystkim, że tak długo go tu nie było. Wiem to, od jego matki.
-Od pani Malik... Muszę ją odwiedzić.
-To już jutro. Weź herbatę i idź spać. Dobranoc.
-Dobranoc. Też nie siedź za długo. - posłałam jej promienny uśmiech.
Wdrapałam się po schodach na górę i skierowałam się do mojego pokoju. Walizka w nim stała. Oprócz nowego łóżka nic w nim się nie zmieniło. Odłożyłam herbatę na stolik i skierowałam się do łazienki. Tam przebrałam się w prowizoryczną pidżamę, która składała się z spodenek i dużej koszulki, którą dostałam od NIEGO. Przejrzałam się w lustrze i nagle podbiegł do mnie Lucky. Dopiero teraz sobie przypomniałam, że mam go ze sobą. Wzięłam go na ręce i usiadłam z nim na łóżku. Zaczęłam go głaskać i bawić się z nim.
-Co ja bym bez ciebie zrobiła? - zapytałam psa.
Spojrzałam w jego piękne ślepka, a on odpowiedział mi merdaniem ogona. Wskoczyłam pod kołdrę i pogłaskałam jeszcze przez chwilę mojego futrzaka. Zastanawiałam się czy iść jutro do państwa Malików, lecz bałam się, że GO tam zastanę.

Bohaterowie :3

                                                           Alexandra Sparks (Alex)

Kolor włosów : naturalny to brąz.

Kolor oczu : brązowe.

Miejsce zamieszkania : Londyn

Data urodzenia : 23 września 1994 (18lat)
Znaki szczególne : tatuaże: napis na karku ,,Love Forever" i nuty na nadgarstku

Rodzina:siostra: Caroline. (o rok starsza od Alex)
 Hobby: gra na gitarze, jazda na rolkach

Muzyka: to co wpadnie w ucho. 

Charakter: optymistka, odważna, pewna siebie, łatwo ją zranić, potrafi być chamska, najważniejsi są dla niej przyjaciele, chciałaby aby świat był tak prosty jak muzyka, wierzy w prawdziwą miłość.

Zwierzak: pies rasy Shit Tzu - Zeus .

Caroline Sparks (Ruda, Charlie)

Kolor włosów : rude.

Kolor oczu : niebieskie. 

Miejsce zamieszkania : Londyn

Data urodzenia : 14 sierpnia 1993 (19lat)
Znaki szczególne : dołeczki w policzkach, tatuaże: nutka za lewym uchem, trzy gwiazdki na nadgarstku, kolczyk w języku, 3 kolczyki w prawym uchu.

Rodzina:
siostra - Alexandra ( o rok młodsza od Caroline)

Hobby: rysowanie, jazda na rowerze, śpiew.

Muzyka: to co wpadnie w ucho. 

Charakter: pewna siebie, optymistka choć nie zawsze jej to wychodzi, zawsze ma swoje zdanie, otwarta, imprezowiczka, szalona, buntownicza, nie znosi, gdy ktoś ją krytykuje, uzależniona od palenia papierosów, uparta, chce w końcu znaleźć swoją pierwszą i tą jedyną miłość.  

Zwierzak: szczeniak rasy Akita Inu - Lucky.