Rozdział 5

                                                           Z punktu widzenia Alex.
- Alex, wstawaj! - mówiła do mnie Charlie.
- Jeszcze pięć minut...- mamrotałam.
- Żadna pięć minut! - powiedziała i zwaliła mnie z łóżka.
- No już wstaję no! - powiedziałam i poczłapałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, umyłam głowę, splotłam sobie warkocza na bok i zrobiłam sobie lekki makijaż. Pozostało mi tylko się ubrać, tylko jak zawsze ja nie wiedziałam w co. Siedziałam przed walizką przez jakieś piętnaście minut, aż w końcu się zdecydowałam.
- Zeus i Lucky jadą z nami? - spytałam siostrę.
- Jadą...a co?
- No nic tak się pytam. Kiedy wyjeżdżamy?
- Za dziesięć minut Chłopacy po  nas przyjdą i pojedziemy.
- Aha...to ja jeszcze sprawdzę czy wszystko mam spakowane.
Zajrzałam do torby i przejrzałam po kolei rzeczy. Było wszystko. Nagle w domu rozległ się dźwięk dzwonka. Poszłam otworzyć, ale Charlie zrobiła to szybciej ode mnie.
- Siemka! - powiedziałam.
- Cześć gotowe? - spytał Zayn.
- Tak gotowe. - powiedziała Caroline.
Przypięłam Zeusowi smycz i wyszliśmy. Jechaliśmy jakieś czterdzieści minut, ale w końcu dojechaliśmy. Nie było nikogo, tylko my. I wzięliśmy się do rozstawiania wszystkiego. Charlie powędrowała do busa, a ja zostałam z Malikiem.
- Alex...pomóż mi...
- A od kiedy pan cudowny nie potrafi sobie sam poradzić? - spytałam i się zaśmiałam.
- Bez żartów! Naprawdę potrzebuję twojej pomocy...
- Co się dzieje panie Malik?
- No bo ja nie wiem czy Caroline mi już do końca wybaczyła...
- Spokojnie, wybaczyła to po niej widać, ale pamiętaj jak jeszcze raz przez ciebie będzie smutna to nie wiem co ci zrobię!
- Boję się ciebie! - powiedział, a ja na niego popatrzyłam groźnym wzrokiem.
Później oboje wybuchnęliśmy śmiechem. Ale przyszła Caroline i 'porwała' mnie na spacer. Poszłyśmy nad jezioro i tam rozmawiałyśmy. Najbardziej do zastanowienia dały mi słowa siostry : Podobasz się Harr'emu. I teraz pojawiało się jedno pytanie : Czy on podoba się mi.? No ale przecież znaliśmy się tylko cztery dni, to by chyba było nie możliwe żebym się w nim zakochała...a może to była miłość od pierwszego wejrzenia? Sama nie wiedziałam co mam o tym myśleć...Postanowiłam wrócić. Szłam i cały czas o tym myślałam...aż w końcu na kogoś wpadłam.
- Przepraszam! - powiedziałam i spojrzałam na dziewczynę.
- Nic się nie stało, jestem Danielle, a ty?
- Alexandra, ale mów mi Alex. TY pewnie jesteś dziewczyną Liama. - powiedziałam i się uśmiechnęłam.
- Tak, to ja. Charlie to twoja siostra?
- Mhm...
- Właśnie idziemy popływać idziesz z nami?
- Mogę iść, ale ja pływać nie będę.
- A czemu?
- Nie umiem. Zaraz wracam pójdę się tylko przebrać.
Wygrzebałam z torby mój strój, przebrałam się w niego i wróciłam do Danielle. Gadałyśmy jeszcze przez chwilę aż doszła do nas Caroline. Poszłyśmy do jeziora i zaczęłyśmy się chlapać wodą jak jakieś małe dzieci, ale mi się to podobało. Później Moja siostra z Danielle puściły się na głębszą wodę, ja zostałam na brzegu.
- No siema. - ktoś szepnął mi do ucha. Odwróciłam głowę i zobaczyłam Harrego.
- Hejka.
- Czemu nie pływasz?
- Nie umiem.
- No o chodź nauczę cię.
- Przyjechałeś to odpoczywać, a nie uczyć mnie pływania.
- Ale ja chcę! - powiedział, wziął mnie na ręce i wszedł do jeziora. - Teraz już będziesz musiała się nauczyć pływać, bo nie masz gruntu. - uśmiechnął się cwaniakowato.
Chcąc nie chcąc musiałam jakoś się utrzymać, zarzuciłam ręce na jego szyję i oplotłam go nogami w pasie.
- I co się głupkowato śmiejesz? - powiedziałam i udawałam obrażoną.
- No ale się nie obrażaj no! Alex prooooooszę.
- No przecież się nie obraziłam, bardzo łatwo dajesz się wkręcić kochaniutki.
- Eh...no dobra teraz cię nauczę pływać.
Nauka szła jak z gitarą, na początku było tragicznie, ale już później szło mi coraz lepiej. Po skończonej 'lekcji' wróciłam do początkowej pozy czyli tak jakby uwiesiłam się na nim...
- No widzisz, jakoś ci poszło. - powiedział i się uśmiechnął pokazując dołeczki.
- Jakoś...musiałeś się trochę namęczyć. - powiedziałam.
- To była dla mnie sama przyjemność. - powiedział i spojrzeliśmy sobie głęboko w oczy. Nasze twarze dzieliły milimetry, czułam że chcę tego pocałunku...
- Ej chodźcie będziemy szykować ognisko! - krzyknął Niall.
 Momentalnie spojrzeliśmy na niego i wyszliśmy z wody. Poszłam się przebrać i wróciłam.
- Pomóc w czymś? - spytałam.
- Możesz pomóc mi nosić drewno. - powiedział Harry.
- Okej. - odpowiedziałam i poszliśmy w stronę lasu. Nagle usłyszałam szczekanie. Poznałam ze to Zeus.
- Niall! popilnujesz Zeusa? - spytałam blondyna.
- Pewnie! - odpowiedział i zaczął się z nim bawić.
My z Harrym poszliśmy do lasu po drewno. Nie wiem czemu, ale po tym dzisiejszym zdarzeniu dziwnie się czułam w jego towarzystwie. Ja naprawdę chciałam tego pocałunku...No cóż nie chciałam żeby to wyczuł i starłam się zachowywać najnormalniej jak potrafiłam.
- Lubisz ogniska? - spytał Harry przerywając ciszę.
- Lubię, według mnie właśnie takie ogniska i wypady zbliżają do siebie ludzi. Fajna sprawa.
- Też lubię. Zawsze jest przy tym fajna zabawa.
- Racja.
Nazbieraliśmy drewna i wróciliśmy do reszty. Przez dłużą chwilę chłopacy nie mogli rozpalić ogniska, ale w końcu Harry wrzucił tam zapałkę i już się paliło. Później Niall zaczął grać na gitarze i śpiewać, po nim zrobiłam to samo, więc jakoś ognisko się toczyło. Kiedy Louis rozdawał alko ja odmówiłam, nie przepadam zbytnio za alkoholem...Po jakimś czasie Charlie i Zayn sobie poszli, a Louis i Niall wariowali. Poszłam sobie popatrzeć nad jezioro. Usiadłam na brzegu i tak bardzo chciałam, ale nie mogłam, zapomnieć o dzisiejszym zdarzeniu z Harrym...Nagle poczułam na swoim ramieniu czyjąś rękę. To była Danielle, a z nią Liam.
- Czemu tu tak sama siedzisz? - spytała i usiadła koło mnie.
- Szaleją już powoli i chciałam o czymś pomyśleć...
- Chodzi o to co zaszło dzisiaj z Harrym w jeziorze?
- Ale co się wtedy stało? - wtrącił Liam.
- Alex i Harry by się dzisiaj prawie pocałowali, ale Niall im przerwał.
- To dlatego był wkurzony na Nialla...
- Harry tu idzie...mamy zostać czy sobie poradzisz?
- Dam sobie radę...
- Jakby co będziemy niedaleko. - powiedział Liam i sobie poszli.
Siedziałam nadal przy na brzegu jeziora, aż w końcu dosiadł się do mnie Harry.
- Pięknie tutaj. - powiedziałam i uśmiechnęłam się sama do siebie.
- To fakt...Alex jeśli chodzi o to co dzisiaj między nami zaszło...
- Było minęło, po prostu.
- Może i tamo minęło, ale ta chwila jeszcze trwa.
Popatrzałam na niego pytająco, a on chwycił nie za podbródek i znowu nasze usta dzieliły tylko milimetry, po chwili patrzenia sobie w oczy pocałował mnie czule. Kiedy mnie całował czułam coś czego jeszcze nigdy nie czułam, to się chyba nazywało szczęście. Chciałam żeby to trwało wiecznie. Niestety, kiedyś zawsze musi się kończyć to co piękne. Już chwiałam mu coś powiedzieć, ale tym razem przerwał mi Niall i Louis.
- Harry chodź do nas! - zaczęli się drzeć.
- No idź! - powiedziałam i popchnęłam go w ich stronę.
Ja pożegnałam się z wszystkimi i do namiotu. Pobawiłam się trochę z Zeusem, aż w końcu ja i pies zasnęliśmy.

Z perspektywy Charlie

Po rozstawieniu najważniejszych rzeczy, tzn. namiotów, krzeseł i innych tam, postanowiłam pogadać z siostrą. Zrobiło się upalnie, więc najpierw wróciłam do busa i wyciągnęłam z mojej torby z ubraniami shorty z Nirvaną i bluzkę w kropki. Pod spód musiałam założyć górę od bikini. Przebierałam się w samochodzie i kiedy zawiązywałam bluzkę nagle wparował Louis.
-Siema! - krzyknął otwierając drzwi.
-Spadaj debilu! - zaśmiałam się.
-No weź no! Daj popatrzeć!
-Zaraz ci przywalę! - śmiałam się dalej.
Założyłam czarne Vansy i wyszłam z auta. Zauważyłam, że Louis ma takie same buty jak ja. Zaśmiałam się i poklepałam go po plecach. Ruszyłam w stronę roześmianej Alex, która gadała z Malikiem. Zaszłam Zayn'a od tyłu i klepnęłam go w pośladki. Razem z siostrą się roześmiałyśmy, a on patrzył na nas jak na idiotki i oddał mi klapsa.
-Widać, miło wam się gadało, ale porywam Alex. - oznajmiłam i pociągnęłam ją za rękę.
-Ej no! A ja?! - zbulwersował się Malik.
-Może później. - odkrzyknęłam.
Usiadłam z moją młodszą siostrą nad brzegiem jeziora. Wzięłyśmy do ręki po kamyku i rzuciłyśmy w stronę wody. Patrzyłam na taflę wody, kiedy Alex się odezwała.
-To jak? Jesteś z Zayn'em teraz? - zapytała.
-No tak. - odpowiedziałam z uśmiechem na twarzy.
-A później co? Znowu wyjedzie i co dalej?
-No nic, jadę z nim.
-Aha, czyli zostawisz mnie samą? - posmutniała.
-No co ty! Jedziesz ze mną debilu! - poczochrałam ją po włosach.
-Serio? - ucieszyła się.
-Tak, a jak tam z Harry'm? - uśmiechnęłam się dziwacznie.
-Zwykły kolega.
-Ta, jasne, a potem miłość. - powiedziałam rozmarzonym tonem.
-Nie nabijaj się ze mnie! - zaśmiała się.
-Tak w ogóle, to coś ci powiem, ale jak mnie nie wydasz. - przybliżyłam się.
-No?
-Podobasz się Harr'emu. - wstałam i zostawiłam ją samą.
Wróciłam do reszty naszych nowych przyjaciół. Zauważyłam, że dziewczyna Liam'a stoi sama i patrzy się na to, co robią chłopacy. Postanowiłam do niej podejść.
-Cześć, jestem Caroline, ale mów mi Charlie. - podałam jej dłoń.
-Danielle. - uścisnęła ją.
-Co tak sama stoisz?
-No nie wiem, co robić, bo nikt mi nic nie mówi.
-To chodźmy się wykąpać w jeziorze.
-Dobry pomysł.
-Chodź się przebrać.
Danielle poszła do swojego namiotu i tam się przebrała, a ja znów wróciłam do busa. Wyciągnęłam z torby czarny dół od bikini i ramiączka do stanika. Przebrałam się i owinięta w chustę wyszłam z busa. Od razu ktoś mnie ''zaatakował''.
-Gdzie idziesz? - spytał Zayn całując mnie po szyi i w ogóle nie przerywając.
-Idę się wykąpać. - oznajmiłam i wyrwałam się z objęć chłopaka.
-Ej no weź! Cały czas mi uciekasz!
-To w końcu mógłbyś mnie złapać! - zaśmiałam się.
-To poczekaj! Przebiorę się tylko.
-Nie! - śmiałam się podbiegłam do Danielle i Alex, która szła z nią.
-Idziemy? - spytała Danielle.
-Alex idź się przebrać i chodź z nami.
-Danielle już mi zaproponowała to i zdążyłam się przebrać.
Ruszyłyśmy w stronę brzegu jeziorka. Zdjęłam moją chustę i od razy wbiegłam do wody. Na brzegu chlapałyśmy się z dziewczynami i później zaczęłyśmy pływać. Alex jakoś dawała sobie radę z pływaniem. Nagle poczułam, że coś pode mną pływa, bo czyjeś włosy ocierały mi się o brzuch. Załaskotało mnie to i od razu przestałam pływać i przez przypadek usiadłam na czyiś plecach. Ten cały KTOŚ od razu się podniósł i zobaczyłam te kruczoczarne włosy.
-Zayn! Postaw mnie debilu! - krzyczałam.
-Spadaj!
-Postaw mnie!
-Też cię kocham!
Obrócił mnie tak, że musiałam opleść swoje nogi na jego pasie. On podtrzymywał mnie trzymając moje pośladki. Zarzuciłam moje dłonie na jego szyję i patrzyliśmy sobie w oczy.
-No i co teraz? - zapytałam zadziornie się uśmiechając.
-To. - odpowiedział.
-Nadal trzymając mnie na rękach poszedł na głębszą wodę. Spojrzałam za niego i zobaczyłam jak Harry uczy pływać Alex. Uroczo to wyglądało, ale powoli zaczęłam się bać o siebie, bo Zayn gdzieś zaczął ze mną iść. Nagle zanurzyliśmy się. Zayn połączył nasze usta w pocałunku. Kiedy zabrakło nam powietrza wynurzyliśmy się.
-Marzyłam o tym... - powiedziałam.
-Wiem, pamiętałem...
-Dobra, możesz mnie już odstawić.
-Śnisz!
-Nie wydaję mi się.
Nadal trzymając mnie w ten sam sposób zaczęliśmy zmierzać w stronę brzegu. Oparłam moją brodę na jego ramieniu i zaczęłam całować jego szyję oraz lekko ją przygryzałam.
-Czy ty musisz mnie tak cholernie podniecać?! - wymruczał mi do ucha.
Nie odezwałam się, ani nie przerywałam mojej czynności. Kiedy znaleźliśmy się na brzegu, Zayn momentalnie puścił moje pośladki i przez to musiałam stanąć na nogach. Oderwałam się od jego szyi i zauważyłam, że zrobiłam mu malinkę. Pod nosem się zaśmiałam.
-Malinka co? No to ja się odpłacę. - oznajmił.
Położył mnie na ziemi i usiadł na mnie. Tym razem to on przyssał się do mojej szyi. Najgorsze było to, że nie mogłam się opanować od śmiechu, bo on mnie tą czynnością łaskotał. Zayn wkręcił się w to, co robił, bo zaczął dotykać różnych moich części ciała: brzucha, rąk, ud i nawet piersi. Zaczęło mnie to powoli podniecać, a śmiech przemienił się w mruczenie. Nagle podszedł do nas Liam i przerwał nam namiętne chwile.
-Robimy dzisiaj ognisko? - zapytał kucając obok nas.
-Tak, tak, a teraz możesz już iść? - zbył go Zayn i powrócił do poprzedniej czynności.
-No już, już. - zaśmiał się podszedł do Danielle.
-Ej, dzikusie! - zaśmiałam się - Może tak chwilę odsapniesz?
-Nie, dzięki. Miło, że pytasz.
-No już! Koniec! Złaź ze mnie! - zrzuciłam go i położyłam się na brzuchu.
-Zapamiętam to sobie! - pogroził paluszkiem.
-Ależ się boję. - uniosłam twarz i musnęłam usta Malika.
-Zrobię ci masaż.
Usiadł na dolnej części moich pleców i rozpiął mój stanik.
 Posmarował mnie jakimś balsamem i zaczął rozmasowywać moje plecy, braki i ramiona. Odprężyłam się. Nie pamiętam, kiedy ostatnim razem czułam się tak bardzo rozluźniona. Zayn do końca zdjął stanik z moich ramion. Pozostałam bez górniej części bikini. Zsunął się z moich pleców i usiadł na moich nogach i rozmasowywał okolice pupy. Zaczęłam lekko pomrukiwać. Podnieciłam się.
-Podaj mi stanik. - poprosiłam.
-Ale nie skończyłem!
-No podaj mi, proszę.
Podał mi górną cześć bikini, która po chwili znalazła się na moim ciele. Zayn siedział lekko oburzony, więc podeszłam na czworaka do niego i wpiłam się w jego usta. Nie opierał się. Zatonęliśmy w pocałunku.
Koc położyliśmy w cieniu i tam położyłam głowę na odkrytym brzuchu Malika. Zaczął bawić się moimi włosami, a ja nie zauważyłam, że zasnęłam.
Obudziłam się w busie, co było bardzo dziwne. Wyjrzałam przez okno i o dziwo - ściemniało się już. Z torby wygrzebałam swój telefon i spojrzałam za zegarek, który wskazywał godzinę osiemnastą. Musiałam być jakoś niewyspana czy coś, bo normalnie w dzień nie przespałabym ośmiu czy siedmiu godzin. Założyłam świeżą bieliznę. Założyłam na moje ciało czarną bokserkę, którą wpuściłam w spódniczkę w kwiaty. Na ramiona narzuciłam katanę jeansową, a na nogi wciągnęłam Converse. Wyszłam z pojazdu i przeciągnęłam się. Zauważyłam, że Liam z Niall'em próbują rozpalić ognisko, ale coś im to nie wychodziło. Po chwili podszedł do nich Harry i wrzucił zapałkę pomiędzy drewno. Koło mnie znalazł się Louis.
-Witam śpiącą królewnę. - powiedział.
-Hej.
-Jak się spało?
-Przyjemnie, nie powiem, że nie.
-Chodź, zaraz ognisko.
Zauważyłam jak Zayn gawędzi sobie w gronie Danielle i Alex. Nie chciałam im przeszkadzać, więc usiadłam sobie na krzesełku. Zauważyłam pełno butelek z piwem i wódką. Pomyślałam, że będzie niezła zabawa.
Kiedy ognisko w pełni się paliło przyszedł Niall ze swoją gitarą i zaczął grać piosenkę I'm yours. Zaczął śpiewać, a po chwili dołączyłam się do niego ja z Alex i Danielle. Ona też zaczęła grać na gitarze. Chłopacy dołączyli ze śpiewaniem. Nasze głosy o dziwo świetnie razem brzmiały. Już to ognisko zaczęło mi się podobać. Siedzieliśmy w kółku, gitara i śpiew. Louis, mimo że śpiewał, zaczął łazić po wszystkich wręczając piwo każdemu po kolei. Stanął przy Alex i spojrzał na mnie. Kiwnęłam, że jeśli chce to może, ale ona odmówiła. Siostra zadowoliła się sokiem, tak jak Liam z Danielle. Wznieśliśmy toast za udany wyjazd i wypiliśmy.
Gdy każdy był już po mniej więcej dwóch lub trzech piwach i po paru kolejkach mocniejszego napoju, ja w tym przypadku byłam po trzech i przynajmniej po czterech kolejkach wódki, zaczęło wszystkim odbijać. Ja oparłam się o krzesło i zaczęłam przypatrywać się Malikowi, tak jak on mi. Wstałam z miejsca i powędrowałam na kolana Zayn'a. Wpił się w moje usta, a ja go tylko położyłam moje ręce na jego ramionach. Zaczęliśmy się obmacywać. Zmieniłam sposób siedzenia i usiadłam na nim okrakiem.
-Chodź, pójdziemy się zabawić. - szepnął mi do ucha mój ukochany.
Pociągnęłam go za rękę i pospacerowaliśmy do naszego namiotu i tam kontynuowaliśmy nasze ''nocne'' igraszki. 

Rozdział 4.

Z perspektywy Charlie.

Po tej jakże pocieszającej rozmowie z Alex musiałam poważnie zastanowić się nad wszystkim. Weszłam do łazienki w celu wzięcia orzeźwiającej kąpieli. Po chwili jednak stwierdziłam, że wezmę szybki prysznic. Owinięta w ręczniku weszłam do swojego pokoju i zaczęłam przegrzebywać szafę. Nagle ktoś zapukał do moich drzwi i bez ostrzeżenia wszedł do niego. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy do mój kochany Lucky, a zaraz za nim wysoki chłopak, wręcz mężczyzna.

-Hej, przyprowadziłem twojego psa... - to był Liam, który na mój widok zdębiał.

-Hej, dzięki i przepraszam za mój wygląd, ale nie wiedziałam, że przyjdziesz. 

-Nic się nie stało. Szykujesz się gdzieś?

-Można tak powiedzieć, idę, w pewnym sensie, na spacer.

-W pewnym sensie?

-Idę na cmentarz, do rodziców.

-Nie powinienem pytać, przepraszam.

-Nic się nie stało, może chciałbyś mi dotrzymać towarzystwa? 

-A mogę?

-Gdybyś nie mógł, to bym nie pytała.

-A no tak. - zaśmiał się.

-Usiądź, a ja pójdę przebrać się i wysuszyć włosy.

Chłopak przytaknął, a ja powróciłam do wybierania ubrań. Padło na jasne, jeansowe spodenki, wysokie, białe Converse i beżowy sweterek. Nie wiedziałam jaką bluzkę założyć do tego. Pomyślałam sobie, że skoro idę przemyśleć swoje sprawy z Zayn'em, to może założę i bluzkę od niego? Tak, chyba dobry wybór.  Wzięłam bluzkę z NIRVANĄ i skierowałam się do łazienki. Przebrałam się, pomalowałam się, tzn. nałożyłam tusz do rzęs i błyszczyk, bo stwierdziłam, że nie będę się stroić. Przesuszyłam włosy i wyprostowałam je. Wyszłam z łazienki. Liam na mój widok, tak jakby, zaniemówił tylko przyglądał mi się. Wzięłam moją torebkę i spakowałam do niej najpotrzebniejsze rzeczy, tzn. portfel, telefon, błyszczyk i różne inne duperele potrzebne kobiecie. 

-Zayn też ma bluzę z Nirvaną. - oznajmił Liam.

-Od niego dostałam tę bluzkę. Możemy iść? - zmieniłam temat.

-Jasne.

Zeszliśmy na dół po schodach i wyszliśmy z domu. Spacerowaliśmy sobie i rozmawialiśmy o naszych pasjach itp. Dowiedziałam się, że Liam ma dziewczynę - Danielle i z tego co mi opowiadał to jest starsza od niego o parę ładnych lat. Są szczęśliwi razem i to jest najważniejsze. 

Doszliśmy przed cmentarz. Kupiłam w przydrożnym sklepiku dwie różyczki i znicz. Zauważyłam, że Liam też kupił różę. Doszliśmy przed grób moich rodziców. Spłynęła mi jedna, samotna łza po policzku. Odstawiłam na ławeczkę rzeczy, z którymi przyszłam i się pomodliłam. Spojrzałam na zdjęcie moich uśmiechniętych rodziców, a później na napisy: Billy Sparks & Alice Sparks. Kolejne łzy zaczęły spływać po moich policzkach. Wzięłam do ręki znicz, który podpaliłam zapalniczką. Miałam ją, gdyż paliłam papierosy, ale nienałogowo. Tylko wtedy, kiedy miałam na to największą ochotę. Postawiłam palący się znicz na pomniku, a obok niego położyłam dwie czerwone róże. Liam też położył swoją różę, koło moich. Usiadłam na ławce, a Liam zaraz obok mnie. Otarłam mój policzek z płynących łez i głośno westchnęłam.

-Jak zginęli? - zapytał mój towarzysz.

-Wracali z randki do domu. Było już późno, a ja opiekowałam się w tym czasie Alex. Jechał tir i tata chciał go wyminąć. Wpadli do rowu. Mama zmarła na miejscu, a tato zmarł po godzinie walki w szpitalu. 

-Przykro mi.

-Było - minęło. Nic ich nie przywróci do życia i trzeba iść dalej zostawiając przeszłość za sobą. 

-Zobacz! Tam chyba idzie twoja siostra z naszym Harry'm. - odbiegł od tematu Liam.

Spojrzałam w stronę, gdzie obrócił się chłopak i miał rację! Alex razem z Harry'm siedziała na ławce, a na dodatek śpiewała i uczyła go grać na gitarze. Pomyślałam, że w końcu odnalazła szczęście. Uśmiechnęłam się pod nosem i odwróciłam twarz. 

-Od wczoraj Harry ciągle mówi o Alex. - oznajmił Liam.

-Może najzwyczajniej w świecie się zakochał? - spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się ponownie.

-A ty?

-Co ja? 

-Jesteś zakochana?

-A coś ty taki ciekawski? - po raz kolejny uśmiechnęłam się w tym dniu.

-No bo ciekawość mnie zżera.

-Ciekawość to pierwszy stopień do piekła. - zaśmiałam się.

-Odpowiesz mi?

-Od pięciu lat, może i nawet więcej, kocham tego samego faceta, wystarczy? 

-Nie, a kto to?

-To już pozostanie moją słodką tajemnicą. Chodź. - wstałam i poszłam w stronę wyjścia.

-Gdzie? - zdziwił się Liam.

-Na lody, spacer nie wiem! Życie jest za krótkie, by je marnować. - uśmiechnęłam się i pobiegłam w stronę wyjścia. 

Zaraz za mną pobiegł Liam. Poszliśmy do tego samego parku co wcześniej. Chciałam sprawdzić, czy Alex nadal siedzi w tym samym miejscu, co poprzednio, lecz nie zastałam jej tam. Poszłam z Liam'em na lody, a po kupnie ich skierowaliśmy się w stronę fontanny.
-Opowiedz mi coś o tym swoim ukochanym. - rozpoczął rozmowę Liam.
-Nie wypada. - zaśmiałam się.
-Dlaczego?
-Wiesz, ledwo co cię znam, a byle komu się nie zwierzam.
-Jestem przyjacielem twojego przyjaciela. - zaśmiał się.
-Tak, przyjaciela...
-To Zayn jest tym twoim ukochanym...
-Co?! Nie! Czemu tak sądzisz? - zestresowałam się.
-Zayn cały czas mówi: moja słodka Charlie, moja kochana Caroline i takie tam różne podobne.
-To nie znaczy, że ja go kocham. - skierowałam wzrok w wodę.
-A kochasz? - spytał patrząc na mnie.
-Nie. - skłamałam.
-Powiedz mi w oczy, że go nie kochasz a dam ci spokój.
-Nie umiem kłamać prosto w oczy. - patrzyłam cały czas na twarz bruneta.
-Czyli go kochasz.
-Kocham go. Kocham go jak cholera, ale on mnie zostawił! - po policzku spłynęła mi samotna łza.
-On ciebie też kocha.
-Jakoś w ogóle mi jeszcze tego nie pokazał.
Liam wyjął telefon i zaczął gdzieś dzwonić. Patrzyłam na niego zdezorientowana. Zaczął mówić o mnie. Wszystko to co mu powiedziałam, za wyjątkiem tego, że kocham Zayn'a.
-Zayn zaraz tu przyjdzie. - oznajmił uśmiechając się.
-Ale cham... - udawałam obrażoną.
-To ja was zostawię samych. - poklepał mnie po ramieniu.
Nie skapnęłam o co mu chodzi, ale po chwili dowiedziałam się. Nade mną stał Zayn. Rozpoznałam go po tej pamiętnej czarnej bluzie z Nirvaną. Włosy postawione na żel, ciemna karnacja, czekoladowe tęczówki i te malinowe usta - mój ukochany Zayn.
-Cześć. - pocałował mnie w policzek, a ja nic się nie odezwałam.
-Nie odezwiesz się? - spytał, a ja kiwnęłam głową na nie.
-Zaraz zobaczymy. - wziął mnie na ręce i posadził na swoich kolanach.
-A więc? - uroczo się uśmiechnął.
-A więc co? - spytałam również z uroczym uśmiechem.
-Więc kiedy powiesz mi, że mnie kochasz?
-Kto ci bzdur nagadał?
-Wiesz, Liam nie kłamie.
-Przecież on ci nic nie mówił!
-Ja mu się spytałem, a on przytaknął dzióbku. - w tym momencie złączył nasze wargi.
Zarzuciłam swoje ręce na jego szyję i zatraciłam się w pocałunku. Stawał się on coraz bardziej namiętny i zachłanny. Ręce Zayn'a powędrowały na moje odkryte uda. Postanowiłam przerwać pocałunek.
-Nie przerywaj. - oznajmił, wręcz rozkazał.
-Nie mogę puścić tego wszystkiego, co się wydarzyło, w zapomnienie.
-Kochanie, obiecuję ci, że jak teraz będę po zaplanowanym wcześniej koncercie to przyjadę tu i spędzę z tobą dużo czasu. - chciał mnie pocałować, ale odsunęłam się.
-Zayn, ja nie chcę związku na odległość.
-Będę zabierał ciebie i Alex w trasy, zgoda? A teraz chcę znowu poczuć twoje usta. - musnął moje wargi swoimi.
Usiadłam obok niego. Objął mnie swoim ramieniem, a ja wtuliłam się w niego. Bawiliśmy się naszymi dłońmi. Po chwili pociągnęłam Zayn'a za rękę w głąb parku. Przechodziliśmy właśnie koło róży.
-Wiesz, że tak oficjalnie, to my nie jesteśmy parą? - uśmiechnęłam się zadziornie.
Zayn zerwał różę z krzaczka i uklęknął na jedno kolano. Nie wiedziałam, o co mu chodzi. Wiedziałam jedno, że jest z niego wariat!
-Więc droga Caroline Sparks, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz wybranką mego serca?
-Niech się zastanowię... - powiedziałam, a po chwili dodałam. - Ależ oczywiście, najdroższy Zayn'ie Maliku.
Ucałował moją dłoń i wstał z ziemi. Włożył różyczkę za moje ucho i wyciągnął telefon. Zrobił mi jedno zdjęcie, lecz rozmazało się, bo ruszyłam się.
-Stój! Muszę mieć nową tapetę. - uśmiechnął się.
Stanęłam w dosyć śmiesznej pozie. Opierałam moje ręce na biodrach i lekko się przechyliłam. Zayn uwiecznił ten moment. Później złapał mnie w pasie i pocałował. Również zrobił nam zdjęcie, lecz skoro ma już nową tapetę to...
-Malik ani się waż! - krzyknęłam, kiedy przejrzałam jego niecne plany.
-Za późno, już dodane. - zaśmiał się.
Wyrwałam telefon z jego reki i weszłam na twitter'a. Zobaczyłam, że Zayn dodał nowe zdjęcie z dopiskiem: ''Z moją pierwszą, jedyną i najważniejszą miłością. W końcu razem! Kocham cię Caroline <3 ''
-Zgłupiałeś. - powiedziałam.
-Kocham cię Caroline. - powiedział.
-Ja ciebie też. - pocałowałam jego usta.
Do wieczora razem spacerowaliśmy po parku trzymając się za ręce i całując co chwilę.

Z punktu widzenia Alex.

Po rozmowie z Charlie poszłam się szykować. Nie wiem dlaczego, ale chciałam jakoś wyglądać. Zrobiłam sobie lekki makijaż, rozpuściłam włosy i poszłam się przebrać po raz trzeci. Chwyciłam pokrowiec z gitarą i poszłam do parku w umówione miejsce. Loczek już na mnie czekał.
- Witam Harolda. - powiedziałam dochodząc do ławki.
- Witać Alexandre. - odpowiedział i pokazał swoje dołeczki.
- Zaczynamy?
- Pewnie.
Nauka na początku szła tragicznie, ale po ciężkiej pracy w końcu się udało.
- No w końcu załapałeś! - powiedziałam uśmiechając się do niego.
- Dziękuję! - powiedział i pocałował mnie w policzek.
- No nie ma za co.
- No to w nagrodę zabieram cię na lody! - powiedział, złapał za rękę i pociągnął za sobą.
- Harry chodź się już gdzieś lepiej przejść!
- Okej...a gdzie chcesz iść?
- No nie wiem...może...może...no sama nie wiem no! Powłóczmy się tak bez celu.
- Jeśli tak chcesz...
I ruszyliśmy przed siebie. świetnie nam się ze sobą gadało, czułam jakbyśmy znali się od lat, a znamy się tylko trzy dni...nie wiem dlaczego. Doszliśmy na jakąś łąkę.
- Zmęczyłem się - westchnął Harry - usiądziemy?
- Okej, ale już się ściemnia...
- Spokojnie ze mną jesteś bezpieczna.
- Skąd mam mieć taką pewność.
- Po prostu mi zaufaj.
- No ufam ci, zbyt szybko zaczynam ufać ludziom i to jest właśnie nie za fajne...
- Dlaczego?
- Wykorzystują to, a później jak już im się znudzę odchodzą i wszystko wygadują lub coś w tym stylu.
- Ale wiesz, niektórym można zaufać...
- Mam nadzieję że tobie tak. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego.
- Mnie można...jak chcesz to spytaj chłopaków.
- Nie muszę, bo już chyba zdążyłam ci zaufać...dziwne, wiem.
- Dlaczego dziwne?
- Znamy się dopiero trzy dni, a ja no sam widzisz...
- To wcale nie jest dziwne. Bynajmniej dla mnie.
- Dobra zmieńmy temat.
- Ale na jaki?
- Czy zawsze ja muszę coś wymyślać?
- No bo ja nie wiem.
- To na razie sobie pomilczmy.
Położyłam się na trawie i zaczęłam patrzeć w ciemne niebo, było już tak ciemno że zaczęły pojawiać się gwizdy. Harry położył swoją głowę na moim brzuchu. Nawet się nie zorientowałam kiedy zaczęłam bawić się jego lokami.
- Jakie jest twoje marzenie ? - spytał nieoczekiwanie.
- Eh...nie ważnie. Pomyślisz ze to głupie... - powiedziałam, nie chciałam się mu przyznawać że moje marzenie jest jak jakiejś małej dziewczynki.
- Ej, powiedz...obiecuję że nie będę się śmiał.
- Nie...
- No powiedz...
- Wiesz jak byłam mała kochałam oglądać bajki Disneya...zresztą do dzisiaj uwielbiam. I tak zawsze chciałam mieć taką historię...wiesz dwoje ludzi spotyka się przypadkiem, a okazuje się ze czekali na siebie całe życie...tak bym tego chciała, ale wiem ze to nigdy się nie spełni.
- A skąd wiesz? Może spełni? Nic nie jest pewne.
- Może, ale wątpię. Wiele ludzi mi mówi że powinnam już dorosnąć bo mam prawie 18 lat, ale ja tego nie chcę.
- Dorośniesz wtedy kiedy sama będziesz miała na to ochotę.
- Wiem, o tym...a ty o czym marzysz?
- Moje marzenie się już spełniło...Jestem w zespole, mam wspaniałych przyjaciół, ale czuję że jeszcze czegoś mi brakuje...
- Miłości...- nie wiem dlaczego to powiedziałam.
- Może i tak....
Całą rozmowę przerwał telefon Harrego. Rozmawiał dłuższą chwilę.
- To był Zayn.
- I co chciał?
- Mamy przyjść do jego domu, chcą coś obgadać
- No to chodźmy.
Szliśmy szybkim krokiem i po dwudziestu minutach byliśmy już u Zayna w domu.
- No i są nasze zguby! - powiedziała Caroline.
- No jesteśmy. - powiedziałam i usiadłam koło niej.
- To...co chcieliście? - spytał Harry.
- Wpadliśmy na pomysł że pojedziemy razem na tydzień nad jezioro, co wy na to?
- Ja jestem za! - powiedział Harry.
- No można jechać tylko ze ja za bardzo pływać nie umiem...
- To się nauczysz, ale jutro z rana wyjeżdżamy. - powiedziała Charlie.
- A gdzie spać będziemy? - spytałam.
- Pod namiotami! - powiedział ucieszony Zayn. - i namioty mamy tylko dwuosobowe będzie trzeba się podzielić, więc z góry mówię że jestem z Caroline w jednym namiocie.
- A Danielle też by mogła jechać? - spytał Liam.
- No pewnie że tak. - powiedziała Charlie.
Liam poszedł zadzwonić do swojej dziewczyny, a my dalej się 'dzieliliśmy'
- No to ja z kim będę? Caroline już zajęta...- powiedziałam.
- Jeśli masz ochotę możesz być ze mną. - powiedział Harry i zabawie poruszył brwiami.
- No chyba nie mam innego wyboru. - odpowiedziałam.
- No to ja z Niallem będziemy w jednym namiocie?! - spytał Louis.
- No na to wygląda. - odpowiedział mu Zayn.
- Danielle jedzie! I żeby nie było, to ja jestem z nią w namiocie! - powiedział Liam wchodząc do pokoju.
- Przeżyjemy Stary! - powiedział blondyn i poklepał Louisa po plecach.
- No raczej.
- Ej dobra ja i Alex musimy spadać bo wujek i ciocia się będą martwić. Do jutra! - powiedziała Carolinie i pocałowała Zayna na pożegnanie.
- Do jutra. - powiedziałam i wyszłyśmy. Od razu kiedy zaszłyśmy do domu położyłam się spać, bo byłam zmęczona.

Rozdział 3

Z punktu widzenia Alex.

Była szósta rano, a ja się już obudziłam...zresztą nie tylko siebie bo Caroline także. Wszystko przez to ze obudziłam się z krzykiem.
- Co się stało?! - spytała wyraźnie przerażona Charlie.
- Przepraszam....to przez mój sen.
- Nie masz za co przepraszać, co ci się śniło? - spytała siadając koło mnie i przytulając mnie do siebie.
- Rodzice...Miałyśmy znowu pięć lat. Siedzimy w domu przed ogromną choinką i czekamy, aż mama powie ze możemy rozpakować prezenty...- mówiłam, a raczej bełkotałam przez łzy. - Ja tak strasznie za nimi tęsknię...
-Ja też, ale musimy był silne...nie płacz, prześpij się trochę. - powiedziała i pocałowała mnie w czoło. Próbowałam zasnąć, ale mi się nie udawało. Nie wytrzymałam wstałam z wyrka. Poszłam się ogarnąć, spięłam sobie jakiegoś takiego nie ogarniętego koka, nie malowałam się, ubrałam się i poszłam, raczej pobiegłam na cmentarz.Szybko odnalazłam grób rodziców. Usiadłam przed nim i patrzyłam na małe zdjęcie rodziców. Tak strasznie mi ich brakowało...Może i niedługo będę miała to osiemnaście lat, ale i tak czasami zachowuję się jak sześcioletnia dziewczynka. Nagle poczułam jak ktoś kładzie mi rękę na ramieniu. Automatycznie odwróciłam głowę. Nie ukrywam że się prze straszyłam, bo ten ktoś był w kapturze.
- K-kim jesteś? - spytałam przerażona.
- Już mnie nie pamiętasz?
Nie odpowiedziałam, bo po prostu bałam się. Spojrzałam tylko na niego (po głosie poznałam że to chłopak).
- To ja, Jackob, kolega z podstawówki, zawsze od ciebie ściągałem na klasówkach. - powiedział i ściągnął kaptur.
- O mój Boże cześć! nie strasz mnie tak więcej! - powiedziałam i go przytuliłam.
- No wiesz...A tak w ogóle to co ty tu robisz?
- Razem z Caroline odwiedziłyśmy ciocię i wujka.
- No to ciekawie...na długo?
- Same jeszcze nie wiemy.
- No to spoko...Co tu robisz tak wcześnie?
- Koszmary, itp. - wiem że mój dzisiejszy sen to nie był koszmar, ale raczej nie będę mu się zwierzać, w końcu nie widziałam go od podstawówki! - A ty?
- Codziennie rano tu spaceruję...i myślę, wspominam.
- Wspominasz? co?
- Te czasy kiedy codziennie się widzieliśmy, wiesz tęsknię za nimi...
- Jackob ja nie wiem co powiedzieć...
- Prawdę...Wiem że nie widzieliśmy się kilka lat, ale od czasu podstawówki jestem w tobie zakochany...Spróbujmy, proszę.
- Wczoraj straciłam chłopaka...ja chyba nie jestem gotowa na kolejny związek...
- Ja cię nie zranię...Zapomnisz o tym palancie migiem.
- Ale ja nie jestem pewna...
W tym momencie Jackob mnie pocałował. Nie było mi to na rękę. Oderwałam się od niego.
- Jackob nie! Przestań!
- Ale dlaczego?
- Ja nic do ciebie nie czuję!
- A może poczujesz...- powiedział i był coraz bliżej mnie.
- Nie czułam, czuję i czuć nie będę! Jesteś tylko dla mnie starym znajomym zrozum to! - wykrzyczałam mu to prosto w twarz i wybiegłam z cmentarza. Myślałam że ten wyjazd będzie dla mnie dobry, ale się myliłam jak na razie nie jest zbyt miło. Pobiegłam do domu. Tam na łóżku siedziała Charlie z słuchawkami w uszach. Usiadłam koło niej.
- Caroline... - powiedziałam wyjmując jej słuchawki z uszu.
- Co się stało?
- Wróćmy już do domu proszę...
- Dlaczego? co się dzieje? - spytała i objęła mnie ramieniem.
- Wiesz...najpierw ta zdrada, a teraz jeszcze spotkałam Jackob'a, tego kolegę z podstawówki. Zaczął się do mnie dostawiać,a ja nic do niego nie czuję...ja już nie mogę tego wszystkiego ogarnąć.
- Ej, Alex nie możesz tak po prostu uciekać od problemów. Tak nie może być. Idź i zrób coś dla siebie. No na przykład pograj na gitarze i pośpiewaj! Strasznie dobrze ci to wychodzi.
- Okej dzięki za radę! - powiedziałam i pocałowałam ją w policzek. Robiło się coraz cieplej jak na tak wczesną porę, więc postanowiłam się przebrać. Chwyciłam pokrowiec z gitarą, i szłam w stronę drzwi kiedy nagle poczułam przy nodze miłe futerko Zeusa.
- Co psiaku? Chcesz iść ze mną? - spytałam. On tylko po merdał ogonem. Przypięłam go na smycz i wyszliśmy. Usiadłam na ławce, Zeusa przywiązałam do niej i najpierw nastroiłam gitarę, a później zaczęłam grać. Pierwszą piosenkę jaką zagrałam to było I love you Till the end. Zatrzymywało się prze de mną mnóstwa par. Nawet trochę udało mi się zarobić. Po kilku piosenkach zauważyłam Zayna, Harrego, Louisa, Liama i Nialla. Nie robiło mi to zbytnio czegoś wielkiego. Postanowiłam przerzucić się na coś polskiego. Dziadek od strony taty był Polakiem i mnie kilka nauczył . Widziałam ze chłopacy usiedli dwie ławki obok mnie, ale ja grałam dalej. Zagrałam piosenki Dżemu : chcę ci coś powiedzieć, Wehikuł czasu, Czerwony jak cegłą, Naiwne pytania, Autsajder i wiele innych. W pewnym momencie podszedł do mnie Harry.
- Cześć Alex.
- Siemka.
- Masz talent.
- Jaki tam talent po prostu robię to co uwielbiam.A gram to co czuję.
- No i do tego dochodzi twój talent. Niall też gra na gitarze i czasami gra u nas w zespole, ale częściej śpiewa.
- To wy macie jakiś zespół?
- Tak. Nie słyszałaś o One Direction?
- No tak jakoś nie udało mi się usłyszeć...
- W sumie to dobrze ze nie słyszałaś, bo większość ludzi przyjaźni się z nami tylko ze względu na sławę...
- Nawet gdybym to wiedziała, to bym tego nie zrobiła. Ja nie przyjaźnię się z kimś za to że jest sławny czy coś w tym stylu, ja się przyjaźnie z kimś za to jakim jest człowiekiem.
W tym momencie obudził się Zeus i od razu zaczął lizać Harrego.
- Chyba cię polubił. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego.
- To chyba dobrze, bo ja go też.
- Dzięki że go wtedy złapaliście.
- Nie złapalibyśmy gdybyś nie zaczęła się drzeć.
- No wiesz strasznie kocham tego psa i nie wybaczyłabym sobie gdyby coś mu się stało.
- Szybko się przywiązujesz co nie?
- No niestety tak, dlatego trochę mnie boli jak ktoś mi bliski odchodzi tak po prostu, a najgorzej jak dwie bliskie ci osoby odejdą tak po prostu...
- O kim mówisz?
- O moich rodzicach...
- Przepraszam...nie powinienem nawet pytać.
- Nic się nie stało.
- Wiesz mam do ciebie prośbę...
- Jaką?
- Przed chwilą śpiewałaś taką fajną piosenkę, mogłabyś mnie jej nauczyć?
- A o jaką ci chodzi?
Zanucił chcę ci coś powiedzieć.
- Dobry wybór uwielbiam tą piosenkę.
- A o czym ona jest, bo nie zrozumiałem.
- Wiesz co spotkajmy się o szesnastej tutaj i wtedy cię nauczę okej?
- No dobra.
- To ja już będę mykać papa! Do zobaczenia. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego. Spakowałam gitarę, wzięłam Zeusa i wróciliśmy do domu. Charlie cały czas siedziała w pokoju.
- Ej czemu nigdzie nie wyjdziesz? Fajna pogoda itp.
- Wiesz jakoś nie mam ochoty...
- A dlaczego?
- Gadałam dzisiaj z Zaynem...
- I co?
- Powiedział że wciąż mnie kocha...
- No to chyba dobrze nie?
- Ale ja nie zniosłabym kolejnej rozłąki...
- Caroline, posłuchaj się młodszej siostry. Widać że ty nadal go kochasz, a on ciebie! Jeśli ludzie się kochają to muszą ze sobą być, a ty i Zayn jesteście przykładem idealnej pary. - patrzyła tylko w jeden punkt, a ja gadałam dalej. - Nawet nie wiesz jak bardzo ci tego zazdroszczę, takie prawdziwej miłości, a nie takiego czegoś jak ja przeżyłam.
- Jesteś wspaniałą siostrą i dziewczyną na pewno znajdziesz kiedyś sobie swojego Romeo.
- Oby...Ale ty już takiego masz, to Zayn. Nie strać go drugi raz.

Z perspektywy Charlie

Kiedy po raz drugi wstałam, o dziwo Alex już nie było. Spojrzałam na zegarek - ósma. Zazwyczaj obie spałyśmy do późna. Ale cóż, ludzie się zmieniają.

Postanowiłam sobie dzisiaj trochę pobiegać, jak to zazwyczaj robiłam, z resztą nadal robię, w Londynie. Podeszłam do walizki, gdzie wszystkie ciuchy były upakowane byle jak. Wyciągnęłam z niej czarną bokserkę i czarne, krótkie spodenki. Na nogi założyłam Nike. Zabrałam to tego niebieską bluzę. Dostałam ją od rodziców na imieniny. Łzy zaczęły zbierać mi się w oczach, ale pomyślałam, że muszę być silna. Przypięłam smycz do Lucky'ego, bo chciałam zabrać go ze sobą, co później nie okazało się za dobrym pomysłem. 

Zeszłam na dół. Zabrałam jabłko ze stołu i przy okazji wzięłam również słuchawki. Sprawdziłam stan swojego portfela - wzięłam jakieś drobniaki na kupno picia. Wyszłam z domu razem z psem i truchtem zmierzałam w stronę parku.

Biegając już jakieś piętnaście minut zauważyłam JEGO. Siedział na ławce z kumplami. Gwałtownie się zatrzymałam. Musiałam przemyśleć moją trasę - przebiec przez wcześniej zaplanowane miejsce czy tak nagle zmienić plany. Pomyślałam sobie, że ON nie zepsuje mi tego dnia. Razem z Lucky'm znowu ruszyliśmy. Za parę metrów miałam przebiec koło niego... Nie wiem dlaczego, ale bałam się. Bałam się jak cholera! Lukcy jakby wyczuł co się dzieje i pobiegł szybciej...

Przebiegłam koło niego. Kamień spadł mi z serca. Nie odwracałam się w ogóle. Stanęłam dopiero przy budce z lodami. Mimo że było chłodniej zamówiłam sobie trzy gałki lodów i dokupiłam wodę. Niedaleko miejsca, w którym się znajdowałam, stała fontanna. Przeszłam spokojnym spacerkiem tam z moim pieskiem i pozwoliłam mu się wykąpać. Sama zaś usiadłam na ławce zaraz przy zbiorniku. 

Odpoczywając znowu zauważyłam, że idzie tu Zayn. Speszyłam się. Zauważył mnie! To była jedna z najgorszych, możliwych opcji! Chciałam szybko zabrać stąd psa, lecz on odmawiał mi posłuszeństwa. 

-Lucky! - podniosłam głos.

Pies odpowiedział mi tak, że całą mnie pochlapał. Zdenerwowałam się i wyciągnęłam psa z fontanny. I tak nie robiło mi to żadnej różnicy, gdyż byłam już tak czy siak cała mokra. Zdjęłam moją bluzę i zawiązałam ją sobie w pasie. Rozejrzałam się dookoła i nigdzie nie widziałam mojego szczeniaka! Po chwili dostrzegłam go - bawiącego się z mulatem i jego czwórką kumpli. Chcąc, czy nie chcąc musiałam do nich podejść. 

-Chciałabym zabrać mojego psa. - oznajmiłam patrząc na piątkę chłopaków.

-Jak się wabi? - spytał uroczy blondyn z niebieskimi ślepkami.

-Lucky. - niepewnie odpowiedziałam.

-Niall jestem. - wyciągnął do mnie dłoń blondynek.

-Caroline. - uścisnęłam ją.

Przez chwilę Zayn chyba mnie nie zauważył, ale kiedy wypowiedziałam swoje imię, podniósł się jak na komendę. Spoglądał na mnie, ale ja uciekałam wzrokiem po całym parku. 

-Ja jestem Harry. - powiedział chłopak w loczkach.

-Ja Liam. - odpowiedział brązowooki.

-A ja jestem Jennifer. - odpowiedział szatyn, na co wszyscy się zaśmiali, łącznie ze mną. - A tak na serio to mam na imię Louis.

-Caroline, ale wolę jak mówią mi Charlie. - powiedziałam.

-A ty się pacanie nie przedstawisz? - loczek szturchnął mulata.

-Dlaczego mnie unikasz? - spytał Zayn patrząc mi w oczy.

-Chciałabym już iść. Miło było was poznać chłopaki. - zapięłam psu smycz.

-Caroline! Porozmawiajmy w końcu! Nie możesz całe życie uciekać przede mną! - donośnie podniósł głos, można powiedzieć, że krzyknął.

-Ej, nie wydzieraj się na nią! - stanął w mojej obronie Louis.

-To TY uciekłeś bez słowa. - odpowiedziałam z żalem w głosie.

-Nie uciekłem, tylko wyjechałem w trasę! - bronił się.

-Nie dałeś znaku życia. Co ja miałam sobie pomyśleć?! - łzy zaczęły napływać mi do oczu.

Reszta chłopców patrzyła na nas jak na jakiś...idiotów? Chyba tak mogłam nas w tamtym momencie nazwać, bo dwoje ludzi kłócących się w parku to chyba niecodzienny widok. 

-Może też nam coś wyjaśnicie? - powiedział Liam.
-Ach tak! To ty jesteś Caroline! Zayn dużo nam opowiadał o tobie. - powiedział Harry, lecz nie zwróciłam na to uwagi.

-Zayn jest, znaczy był, moim przyjacielem. Największym skarbem jakiego posiadałam. Rok temu zmarli moi rodzicie. Jego nie było wtedy przy mnie! Wyjechał! Nie dał znaku życia! - wykrzyczałam.

-Ej, spokojnie. - podszedł do mnie blondyn.

-Zostaw mnie. - odsunęłam się.

-Charlie, proszę cię. Nie rozumiesz, że wiem, że popełniłem błąd? - Zayn dalej brnął w swoje.

-Niełatwo mi po tym wszystkim ci wybaczyć. - oznajmiłam patrząc w jego czekoladowe tęczówki. 

Moje oczy nie wytrzymały i popłynął z nich potok łez. Schowałam głowę w kolana. Ktoś usiadł obok mnie i przytulił mnie do swojego torsu. Podniosłam się i ujrzałam zasmuconego Zayn'a. Objęłam go mocno. Opuszkami palców masował moje plecy. 

Kiedy się uspokoiłam podniosłam się i zobaczyłam, że przy nas nie ma reszty chłopaków jak i mojego psa. 

-Gdzie Lucky? - spytałam pociągając nosem.

-Chłopacy wzięli go na spacer. Chcę z tobą porozmawiać. - powiedział pełen skruchy.

-Zayn, rozumiem, że kariera jest ważna dla ciebie, więc nie odnawiajmy naszej przyjaźni i tych uczuć, które były między nami. Znowu mnie zostawisz, a ja nie chcę cierpieć i przechodzić przez to drugi raz.

-Nie zostawię cię teraz, słyszysz? Nigdy nie przestałem cie kochać.

Jego usta zaczęły zbliżać się do moich. Nagle złączyły się w namiętnym pocałunku. Wiedziałam, że źle robię, ale ja tak dawno nie czułam jego warg. Oderwałam się po jakiś paru minutach od niego i spojrzałam w jego oczy. Były rozświetlone i tak jakby pełne szczęścia. 

-Nie jestem jeszcze gotowa na to Zayn. Bądźmy na razie przyjaciółmi. - przytuliłam się do niego.

-Ale ja cię tak bardzo kocham...

-Jeśli mnie na prawdę kochasz, to daj mi czas... Muszę to wszystko ogarnąć. Pójdę teraz do domu. Niech ktoś później przyprowadzi mi psa, okey? 

-Okey. Kocham cię i nie zapominaj o tym.

Mimowolnie się uśmiechnęłam i wyszłam z parku zostawiając Zayn'a samego na ławce. Musiałam przemyśleć, czy chcę być z nim, czy go kocham? Trudne to będzie dla mnie, ale cóż... Nie zniosłabym kolejnej rozłąki...

Rozdział 2

    Z punktu widzenia Alex.

To już drugi dzień w Bradford. To miasto jest dla mnie najważniejsze. Obudził mnie, mój kochany Zeus. Zaczął lizać mnie po twarzy, czyli to było znakiem ze chce iść na dwór. Wstałam z wyrka i poczłapałam do łazienki się ogarnąć. Splotłam sobie warkocza na bok, zrobiłam lekki makijaż i wyszukałam coś w torbie, przypięłam Zeusa na smycz i jeszcze poszłam do kuchni. 

- O gdzie się wybierasz tak wcześnie? - spytała ciocia szykując śniadanie.

- Na spacer z psiakiem. - od powiedziałam chwytając jabłko.

- A śniadanie? - wtrącił wuja.

- Jak wrócę to coś zjem. - pocałowałam ich w policzek i wyszłam z domu. Poszliśmy z Zeusem w stronę parku. Tam usiadłam na ławce, a smycz była tak długa by psina mogła się wylatać. Nagle usłyszałam dźwięk sms'a. Otworzyłam wiadomość i całą radość tak jakby zniknęła. Było tam zdjęcie mojego chłopaka z moją przyjaciółką, pod spodem była jeszcze wiadomość : W końcu Eric może być z kimś perfekcyjnym, a nie takim wybrakowanym jak ty ;) Twoja przyjaciółka Christina :* xx. Zapatrzyłam się w to zdjęcie i od razu zachciało mi się ryczeć. Fakt jestem wybrakowana, jedyną osobą, której ufam jest moja siostra i to jedyna osoba, która tak naprawdę mnie kocha...ale po prostu nie mieściło mi się to w głowie. Przez to wszystko nie zauważyłam jak Zeus wyślizgnął się z obroży i gdzieś pobiegł.

- Zeus! - zaczęłam się drzeć na cały park - Zeus do nogi! - łzy zaczęły cieknąć mi z oczu. Myślałam już tylko o najgorszym, ze coś się stało mojemu psiakowi. Biegałam po parku i tak krzyczałam, pytałam ludzi, ale nikt nie widział biało - brązowego szczeniaczka. Nagle zobaczyłam grupkę chłopaków, którzy bawili się z nim. W tej grupce był też Zayn. Nie miałam ochoty na niego patrzeć po tym co zrobił Caroline, ale chciałam odzyskać pieska.

- Zayn! trzymajcie tego psa, proszę! - krzyknęłam do niego a on tylko odkiwnął głową. Biegłam coraz szybciej i niestety nie zauważyłam gałęzi i jebs! potknęłam się i poleciałam do przodu. Od razu pies podbiegł do mnie. Chwyciłam go i mocno do siebie przytuliłam.

- Nie uciekaj mi nigdy więcej, proszę! - mówiłam jakby miał to zrozumieć. Siedziałam tak na tym chodniku i nie wypuszczałam z objęć mojego Słodziaka.

- Dobra Alex wstań - usłyszałam Zayna. Posłałam mu groźnie spojrzenie. Niech wie że nie może tak się po prostu uśmiechnąć i wszystko  będzie dobrze. 

- Dziękuję. - uśmiechnęłam się miło do każdego z nich i nawet do Malika bo tak wypadało.

- A my to się chyba nie znamy... - powiedział uroczy brunet w loczkach.

- Ja jestem Alexandra, ale wolę jak ludzie mówią na mnie Alex. - odpowiedziałam i się uśmiechnęłam.

- Ja jestem Harry, to jest Liam, Niall i Louis, a Zayna jak widać już znasz.

- No znam...

- Zna ale najchętniej, by zabiła. - wtrącił Zayn.

- Po tym co zrobiłeś mojej siostrze?! Ty wiesz jak ona cierpiała i jeszcze ta śmierć rodziców! - zaczęłam wrzeszczeć mu prosto w twarz.

- Nie miałem czasu jej o tym powiedzieć. - próbował się jakoś bronić.

- A kurwa telefon to co?! Numer chyba miałeś! 

- Wiem i dlatego chcę to wszystko naprawić!

- Słuchaj no. Jeszcze raz złamiesz jej serce, a ja złamię ci nos i ta twoja buźka nie będzie już taka piękna!

Już byłam bliska żeby mu walnąć w twarz, ale przeszkodził mi telefon. To był Jack, już mój były chłopak.

- Czego chcesz?

- Pogadać...

- O czym?!

- Ten SMS od Christiny...byłem wtedy pijany! 

- Gówno nie pijany! 

- Daj to sobie wytłumaczyć! 

- Co tłumaczyć?! że miałeś już dość bycia z jakąś wybrakowaną sierotą?! Byłam dla ciebie nieodpowiednia bo nie zakładałam miniówek i nie nakładałam sobie kilo tapety na ryj?!

- Przepraszam...

- W dupę se wsadź to przepraszam! Idź sobie bzyknij Christinę, o ile kurwa masz czym! 

Rozłączyłam się i rzuciłam telefonem o chodnik. Cały się roztrzaskał, ale mnie to nie ruszyło. Pożegnałam się z chłopakami i wróciłam do domu. Usiadłam na łóżku i zaczęłam ryczeć w poduszkę. Usłyszałam drapanie w drzwi, od razu wiedziałam że to Zeus. Wpuściłam go do środka.

- Narobiłeś mi dzisiaj strachu głuptasie. - powiedziałam i pocałowałam go w czoło. Od tylko polizał mnie po policzku i powędrował na dół. Poszłam do salonu i włączyłam sobie telewizor. Latałam po kanałach i przełączyłam na coś i akurat zaraz miał lecieć dramat PS Kocham cię. Lubiłam go nawet oglądać, chociaż zawsze się na nim rozklejałam. Poczłapałam do kuchni po coś do picia i jedzenia. 

- A gdzie Caroline? - spytałam wujka, który czytał gazetę. 

- Poszła do Malików - odparł.

- Mhm.

Wróciłam na sofę i chwilę później dołączył do mnie Zeus. Razem z nim zaczęliśmy oglądać. Co drugą scenę ryczałam i za każdym razem ciocia pytała mi się co się stało ja z rozbawieniem po raz kolejny tłumaczyłam jej że to przez film. Skończył się film i poszłam na spacer, tym razem bez Zeusa, bo sobie spał. Łaziłam zawsze tymi samymi dróżkami. Te same drzewa, krzaki, nic tu się nie zmieniło. Takie Bradford jakie zapamiętałam i kochałam.

- Cześć Alex! - usłyszałam Harrego.

- O siemka. Co tam u ciebie?

- A wiesz tak jakoś leci, ale chyba u ciebie nie za dobrze, po tym jak roztrzaskałaś swój telefon...

- A jakoś daję radę...

- Przepraszam za ciekawość, ale kto cię tak zezłościł?

- Mój były...Dostałam zdjęcie jak liże się z moją przyjaciółką, wiec wiesz...straciłam i przyjaciółkę i chłopaka...

- Idiota...

- Czemu tak myślisz?

- Ja bym czegoś takiego nie zrobił tak pięknej dziewczynie jak ty. - powiedział i cwaniakowato się uśmiechnął.

- Daruj sobie te fałszywe komplementy. 

- One nie są fałszywe. 

- A myśl sobie co tam chcesz.

- Wiesz jak ty to robisz?

- Ale co?

- Mówisz ludziom co o nich myślisz tak prosto z mostu, na przykład tak jak dzisiaj Zaynowi...

- Zranił moją siostrę...nie wystarczy?

- No chyba wystarczy...ale on nie chciał tego zrobić.

- Słuchaj jak masz zamiar go bronić to darujmy sobie tą rozmowę. Już się na niego nie gniewam bo wiem ze Caroline naprawdę go kocha, ale jak zrobi to samo po raz drugi tu go chyba zabiję.

- Nie nie o to mi chodzi. Po prostu.....zmieńmy temat.

- No okej. A tak w ogóle to co was tu sprowadza do Bradford?

- Przyjechaliśmy na trochę tu z Zaynem, a później cała piątką wracamy do Londynu, do naszej wspólnej willi.

- Ja i Caroline też mieszkamy w Londynie.

- No to fajnie. Masz ochotę na lody?

- Pewnie!

Poszliśmy do lodziarni. Wzięłam sobie czekoladowe.Usiedliśmy przy stoliku i tak sobie gadaliśmy.Zleciało kilka godzinek, strasznie fajnie mi się z nim czas spędzało i gadało, ale musiałam już wracać do domu. Odprowadził mnie i się porzegnaliśmy. 

- Wróciłam! - krzyknęłam ściągając buty.

- Akurat zdąrzyłaś na kolację - powiedziała Charlie wychylając się za drzwi kuchennych.

- To dobrze bo zgłodniałam.

Usiedliśmy do stołu i tak jakoś w milczeniu zjedliśmy kolację. Po jedzeniu umyłam naczynia i poszłam się przebrać w piżamy. Caroline leżała na łóżku jak nieżywa.

- Widziałam się z Zaynem i jego kolegami... - powiedziałam.

- Ja też go widziałam. - odparła. 

- Gadałaś z nim?

- Nie...Po za tym co się stało z twoim telefonem?

- Rozwaliłam go...

- Dlaczego?!

- To przez Erica i Christine. Zdradził mnie z nią...

- Nie przejmuj się tym palantem, tak będzie lepiej.

- Tak myślisz?

- Pewnie że tak.

- No dobra, teraz chciałabym iść już spać, dobranoc! 

- Dobranoc.

Zasnęłam od razu.

Z perspektywy Charlie.

Kiedy szłam w stronę domu Malików zżerał mnie ogromny stres. Sama nie wiem dlaczego. Może dlatego, że obawiałam się, że spotkam tam JEGO? Może i tak, ale w końcu jego rodzina była dla mnie prawie jak moja własna! Kiedy stanęłam przed bramą domu państwa Malików, zastanawiałam się czy wejść, czy wrócić do domu. Postanowiłam przełamać swój lęk i zadzwoniłam dzwonkiem. Brama automatycznie się otworzyła, a ja swobodnie podeszłam do drzwi. Zastukałam lekko do drzwi i czekałam, gdy ktoś otworzy mi drzwi. W najgorszym przypadku mógłby to być ON... Drzwi zaczęły się delikatnie uchylać. Na szczęście zobaczyłam w nich Waliyah.

-Caroline? - uśmiechnęła się do mnie.

-Cześć Waliyah. - podbiegła do mnie i uściskała mnie.

Chyba się za mną stęskniła, bo nikt wcześniej, oprócz ciotki, nie okazał mi takiej czułości. No może jeszcze Doniyah. Co w rodzinie, to nie zginie jak to mówi jakieś przysłowie. 

-Wróciłaś? - spytała nie puszczając mnie.

-Można tak powiedzieć. - lekko się zaśmiałam.

Złapała moją dłoń i wciągnęła mnie do środka. Zdjęłam moją skórzaną kurtkę, którą powiesiłam na wieszaku i wtedy zobaczyłam kolejną dziewczynkę z rodu Malików - Safaa.

-Caroline! - podbiegła najszybciej jak mogła i wtuliła się we mnie.

Mała miała łzy w oczach. Śmiać mi się chciało w tym momencie. Objęłam ją i głaskałam ją po plecach. Jednak stęskniłam się za to rodziną. Jak na zawołanie w tym momencie do pomieszczenia weszli rodzice uroczych dziewcząt. Oni też mnie mocno uściskali. 

Zaprosili mnie do salonu, gdzie usiadłam na wygodnej sofie i czekałam za kawą. Obok mnie od razu usadowiły się Waliyah i Safaa. Wszyscy zaczęli mi się wypytywać o najdrobniejsze szczególiki. Później do domu weszła Doniyah, która również ucieszyła się z mojego przyjścia. Zrobiła sobie herbatę i od razu zaciągnęła mnie do swojego pokoju. Wiedziałam, że czeka mnie bardzo interesująca rozmowa. 

-Widziałaś się z nim? - spytała prosto z mostu siadając obok mnie.

-Z kim? - udawałam, że nie rozumiem o co jej chodzi, gdyż chciałam uniknąć tego tematu. 

-Z Zayn'em...

-Nie...

-Dlaczego go unikasz?

-A co mam mu powiedzieć? Prawie od roku się z nim nie widziałam! Zostawił mnie...

-Wyjechał w trasę, musisz go zrozumieć.

-Ale nawet nie dał znaku życia! - rozpłakałam się.

Doniyah szybko odstawiła kubek i przytuliła mnie do siebie. Potrzebowałam wtedy wsparcia od kogokolwiek, byle nie od NIEGO. Nie chciałam od niego już nic...Ale ja go tak bardzo kochałam i z resztą nadal kocham. Moje uczucie do niego nigdy nie wygasło. 

Kiedy się uspokoiłam, spojrzałam na zegarek w telefonie. Mój pies potrzebował spaceru, więc chciałam aby Alex wyszła z Luckym i Zesuem. Wybrałam jej numer, lecz niestety sygnał nie odpowiadał. Dzwoniłam do niej cztery razy pod rząd, lecz nie dawało to żadnego skutku. Pomyślałam, że coś mogło się stać. 

-Alex nie odbiera, muszę wrócić do domu. - oznajmiłam.

-Dokończymy tą rozmowę później. 

-A jest tu co dokańczać? - szepnęłam schodząc po schodach. 

Założyłam swoją kurtkę i zaczęłam się żegnać z dziewczynkami. Uściskałam ich rodziców i pocałowałam Doniyah w policzek. Na sekundę spojrzałam przez okno i zobaczyłam podjeżdżający czarny samochód. Pomyślałam, że to jacyś goście. Otworzyłam drzwi i zderzyłam się z kimś. Spojrzałam w górę, gdyż dana osoba była wyższa ode mnie o głowę. Wtedy zobaczyłam te czekoladowe tęczówki i te kruczoczarne włosy. Momentalnie opuściłam mój wzrok i wyminęłam go w drzwiach. Szłam przed siebie i nie odwracałam się.

-Charlie! - krzyczał za mną, a ja odpowiadałam mu ciszą.

-Caroline! Wracaj! - nie dawał spokoju.

W bramie posłałam mu groźne spojrzenie i w tym momencie zobaczyłam jego czy przepełnione skruchą, smutkiem i żalem. Nie miało to teraz dla mnie największego znaczenia. Opuściłam teren posesji i pobiegłam do mojego domu. Zdyszana zamknęłam drzwi i zdjęłam wierzchnie ubranie. Pobiegłam do swojego pokoju i tam swobodnie się rozpłakałam. 

-Dlaczego wrócił?! Właśnie teraz?! - krzyczałam sama do siebie.

Wstałam i ze złością wywaliłam wszystkie ciuchy z torby. Porozrzucałam je po całym pokoju. Strąciłam lampkę z nocnego stolika. Kiedy chciałam pozbierać tłuczone szkoło skaleczyłam się w palec. Owinęłam go w chusteczkę i położyłam się spać. 

Kiedy wstałam, poszłam na dół zrobić kolację. Kiedy skończyłam przygotowania do domu wparowała Alex. Zjadłyśmy w ciszy kolację, po czym siostra pozmywała naczynia. 

Leżałam sobie na łóżku i patrzyłam w jeden punkt, kiedy do pokoju weszła Alex ubrana w pidżamy. Poinformowała mnie o swoim rozbitym telefonie. Współczułam jej, że w taki sposób dowiedziała się o tym, że jej chłopak jej nie chce. Zasługiwała na zupełnie kogoś lepszego. Skończyłyśmy naszą rozmowę i położyłyśmy się spać. Myślałam, co za wydarzenia spotkają mnie jutro...

Rozdział 1.

Z punktu widzenia Charlie.

Bradford - moje kochane miasto. Tutaj się wychowałam razem z Alex, moją siostrą. Tyle dobrych wspomnień, jak zarazem tych złych. To właśnie tutaj straciłam moich rodziców... Na zawsze... Ale omijając ten przykry temat, samolot, którym leciałam wraz z Alex, właśnie wylądował na lotnisku. Alex cała uradowana nie mogła wysiedzieć na miejscu i czekała tylko, kiedy w końcu zobaczy rozpromienione twarze wujka Thomas'a i cioci Isabelle. Nie za bardzo chciałam tu przylatywać, lecz Alex nie jest jeszcze pełnoletnia. W Bradford zawsze trzymają mnie dwie rzeczy - chęć porozmawiania na cmentarzu z rodzicami i mój kochany przyjaciel...
Kiedy w końcu przechodziłyśmy przez odprawę Alex najszybciej jak mogła pociągnęła za sobą swoją kolorową walizkę oraz zabrała ''klatkę'' ze swoim psem i podbiegła do uśmiechniętego wuja. Moi rodzicie, jak również i Alex, nie żyją już od roku. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałam ją taką rozpromienioną. Uściskała wujka chyba najmocniej jak potrafiła. Ja powolnymi ruchami wzięłam swoją ciemną torbę oraz moją torbę z kochanym szczeniakiem i żółwimi ruchami powolnie podchodziłam do uradowanej siostry, która stała wraz z wujkiem.
-Witaj Caroline. - w moich uszach dziwnie zabrzmiały słowa wuja.
-Cześć wujku. - odpowiedziałam z delikatnym uśmiechem i wtuliłam się w jego klatkę piersiową.
Poczułam ciepło na moim sercu. Dawno takiego uczucia nie miałam. Może dlatego, że po śmierci rodziców totalnie zamknęłam się w sobie? Załamałam się? Nie miałam wsparcia? Przy życiu trzymała mnie tylko Alex. To ona mnie namówiła, żeby przyjechać tu, do Bradford. Nie odwiedzałam tego miasta z jakieś pół roku. Za dużo wspomnień...
Ciągnąc ponownie swoje walizki dotarłyśmy do czarnego Land Rover'a wujka. Wsadziłyśmy walizki do bagażnika pojazdu i zajęłyśmy miejsca w samochodzie. Ustąpiłam Alex miejsca z przodu, gdyż nie za bardzo miałam ochotę opowiadać, przez godzinną drogę do domu, co u mnie słychać i jak się czuję. Powoli to już mnie zaczęło nudzić. Wyciągnęłam z kieszeni moich spodni telefon i słuchawki. Włożyłam je w uszy i zatapiałam się w muzyce. Jedyną, interesującą dla mnie rzeczą w tej chwili było patrzenie przez okno na mijające domy, drzewa... Powoli zaczynało mnie to nudzić i nie zauważyłam, kiedy przymknęłam oczy.
Obudził mnie głośny klakson samochodu. W myślach skarciłam osobę, która śmiała mnie w taki sposób obudzić. Tą osobą okazała się Alex.
-Która godzina? - spytałam ją przeciągając się.
-Późna. - zaśmiała się.
-Czemu mnie nie obudziliście wcześniej?
-Tak słodko spałaś, że ciotka i wujek nie mieli serca cię budzić i zostawiliśmy cię w samochodzie.
-Dzięki...
Wyszłam z samochodu. Rozejrzałam się dookoła. Dawno tu nie byłam, lecz nic się nie zmieniło. Mój wzrok utkwił na małym parku znajdującym się na przeciwko wielkiego domu ciotki. Chciałam coś zjeść i zaraz się tam udać. Weszłam do domu i poszłam do kuchni, gdyż wiedziałam, że zastanę nam ciocię. Pozory nie mylą - gotowała podwieczorek.
-Ciociu... - powiedziałam i łza zakręciła mi się w oku.
Ciotka odwróciła się i nóż wypadł jej z ręki. Podbiegłam do niej i wtuliłam się do niej najmocniej jak potrafiłam. Zawsze byłam do niej bardziej przywiązana niż do wuja. Może dlatego, że była kobietą? Bardziej mnie rozumiała? Po śmierci rodziców, to oni utrzymywali nas, znaczy przez pewien okres. Później ja dostałam pracę w Londynie i zabrałam ze sobą Alex. Przez pierwsze pół roku przyjeżdżałyśmy systematycznie, ale później...Zmieniło się, zmieniłam się ja...
Nie pytając cioci o zdanie zabrałam się za pomoc w gotowaniu. Ciocia smażyła mięso, a ja w tym czasie kroiłam warzywa. Wszystko później wrzuciłyśmy do miski i zalałyśmy sosem czosnkowym. Uwielbiałam tą sałatkę. Zasiedliśmy do stołu i wspólnie w czwórkę rozmawialiśmy jak za starych czasów. Alex powiedziała, że pozmywa naczynia, a ja w tym czasie udałam się na spacer do parku.
Przechadzałam się alejkami i natrafiłam na NASZĄ ławkę. Wszystkie wspomnienia wróciły, mianowicie pierwszy pocałunek. Na ławce wyryte nasze inicjały, a przy nich serduszko - niby wieczna miłość.
-Obiecałeś... - szepnęłam do siebie, kiedy palcami przejeżdżałam po wyryciu na belce.
Łzy zaczęły mi płynąć strumieniami. Potrzebowałam się komuś wyżalić, lecz nie było przy mnie jednej z ważniejszych osób w moim życiu. Obiecał, że zawsze będzie ze mną. Nie dotrzymał słowa i nienawidzę go za to. Starałam się o nim zapomnieć i wypieprzyć go z mojego życia. Jeśli teraz pojawiłby się na nowo - nie zniosłaby rozłąki ponownie. Kiedy zmarli moi rodzice był przy mnie tylko przez dwa tygodnie, a później wyjechał... Bez pożegnania, bez uprzedzenia - kompletnie nic! Załamałam się podwójnie. Gdyby nie Alex to zrobiłabym sobie coś prędzej, czy później.
Siedziałam tak na tej ławce z dobre dwie lub trzy godziny. Nie liczył się dla mnie czas. Wzięłam słuchawki do uszy, z którymi nigdy się nie rozstaję i włożyłam je do uszu. Puściłam muzykę, która mnie uspakajała, ale i niestety przynosiła wspomnienia. Starałam się o nich nie myśleć i wsłuchać się w piosenkę. Zamknęłam oczy i oparłam się o ławkę.
Kiedy przeleciały już wszystkie moje ulubione piosenki, zaczęłam słuchać rapu. Padło na 2Pac'a - Hit'em up. Wsłuchałam się i kołysałam w rytm piosenki. Nagle poczułam czyjeś dłonie na ramieniu. Gwałtownie się poruszyłam i w efekcie mój telefon spadł na ziemię. Najpierw rozejrzałam się dookoła i zobaczyłam, nikogo innego jak siostrę mojego ''starego'' przyjaciela. Doniyah Malik.
-Caroline... - szepnęła i usiadła na ławce obok mnie.
-Doniyah... - otworzyła ramiona, a ja przytuliłam się do niej.
Siedziałyśmy chyba w pięciominutowym uścisku i nie chciałyśmy się chyba puścić. Tak - jej też mi brakowało. Strasznie również stęskniłam się za Waliyah i Safaa. Kiedy się już od niej odkleiłam to zaczęła zadawać mi setki pytań. Poszłyśmy do jakiejś kawiarenki, gdyż zrobiło się nam już trochę zimno. Zajęłyśmy stolik w rogu sali. Przy kawie zaczęłyśmy wszystko od nowa sobie opowiadać.
W pewnej chwili Doniyah poruszyła temat swojego brata. Nie ukrywałam, że trochę mnie to skrępowało i siedziałam w ciszy wlepiając swój wzrok w filiżankę z kawą.
-A więc? - dociekała dalej.
-Było, minęło. - krótko i zwięźle odpowiedziałam.
-Co? - lekko się oburzyła.
-Olał mnie. Wyjechał bez słowa.
-Musiał. Nie miał czasu na pożegnanie!
-Mógł chociaż cholernego sms napisać! - podniosłam lekko ton.
Doniyah zrozumiała, że temat o jej bracie to jest jeszcze dla mnie trudne do rozmowy. Skończyłyśmy pić kawę i ruszyłyśmy w stronę mojego domu. Pożegnałyśmy się przed bramą do mojego domu i weszłam na podwórko, a ona ruszyła w stronę swojej posiadłości. Mieszkała tylko jakieś sześć, może z osiem domów dalej. Rozejrzałam się po okolicy. Zapadł już zmrok, gdyż zbliżała się godzina dwudziesta-pierwsza. Przeszłam przez próg i zobaczyłam Alex śpiącą na kolanach wujka, a on głowę podpierał swoją ręką i powoli zasypiał.
-Wujku, idź się połóż do siebie. - zaproponowałam.
Uśmiechnął się, dał mi całusa w czoło i wstał delikatnie, by nie obudzić Alex. Siostra w pół przytomna jednak wstała i pokierowała się do swojego tymczasowego pokoju. Ciocia krzątała się jeszcze w kuchni, z resztą dla naszej rodziny nie było to dziwne. Gospodyni domowa po prostu z niej.
-O, wróciłaś. - powiedziała ciotka, gdy mnie zobaczyła.
-Tak. - delikatnie się uśmiechnęłam.
-Dawno cię nie widziałam skarbie. - postawiła przed moim nosem ciepłą herbatę.
-Tak. Ciociu, możemy porozmawiać? - spytałam niepewnie.
-Oczywiście.
-Ciociu, czy ON przyjechał? - spojrzałam na nią zestresowana.
-Nie kochanie. Podobno ma przyjechać jutro lub pojutrze.
-Co? - oburzyłam się lekko.
-Ma przyjechać na jakiś czas, wynagrodzić wszystkim, że tak długo go tu nie było. Wiem to, od jego matki.
-Od pani Malik... Muszę ją odwiedzić.
-To już jutro. Weź herbatę i idź spać. Dobranoc.
-Dobranoc. Też nie siedź za długo. - posłałam jej promienny uśmiech.
Wdrapałam się po schodach na górę i skierowałam się do mojego pokoju. Walizka w nim stała. Oprócz nowego łóżka nic w nim się nie zmieniło. Odłożyłam herbatę na stolik i skierowałam się do łazienki. Tam przebrałam się w prowizoryczną pidżamę, która składała się z spodenek i dużej koszulki, którą dostałam od NIEGO. Przejrzałam się w lustrze i nagle podbiegł do mnie Lucky. Dopiero teraz sobie przypomniałam, że mam go ze sobą. Wzięłam go na ręce i usiadłam z nim na łóżku. Zaczęłam go głaskać i bawić się z nim.
-Co ja bym bez ciebie zrobiła? - zapytałam psa.
Spojrzałam w jego piękne ślepka, a on odpowiedział mi merdaniem ogona. Wskoczyłam pod kołdrę i pogłaskałam jeszcze przez chwilę mojego futrzaka. Zastanawiałam się czy iść jutro do państwa Malików, lecz bałam się, że GO tam zastanę.

Bohaterowie :3

                                                           Alexandra Sparks (Alex)

Kolor włosów : naturalny to brąz.

Kolor oczu : brązowe.

Miejsce zamieszkania : Londyn

Data urodzenia : 23 września 1994 (18lat)
Znaki szczególne : tatuaże: napis na karku ,,Love Forever" i nuty na nadgarstku

Rodzina:siostra: Caroline. (o rok starsza od Alex)
 Hobby: gra na gitarze, jazda na rolkach

Muzyka: to co wpadnie w ucho. 

Charakter: optymistka, odważna, pewna siebie, łatwo ją zranić, potrafi być chamska, najważniejsi są dla niej przyjaciele, chciałaby aby świat był tak prosty jak muzyka, wierzy w prawdziwą miłość.

Zwierzak: pies rasy Shit Tzu - Zeus .

Caroline Sparks (Ruda, Charlie)

Kolor włosów : rude.

Kolor oczu : niebieskie. 

Miejsce zamieszkania : Londyn

Data urodzenia : 14 sierpnia 1993 (19lat)
Znaki szczególne : dołeczki w policzkach, tatuaże: nutka za lewym uchem, trzy gwiazdki na nadgarstku, kolczyk w języku, 3 kolczyki w prawym uchu.

Rodzina:
siostra - Alexandra ( o rok młodsza od Caroline)

Hobby: rysowanie, jazda na rowerze, śpiew.

Muzyka: to co wpadnie w ucho. 

Charakter: pewna siebie, optymistka choć nie zawsze jej to wychodzi, zawsze ma swoje zdanie, otwarta, imprezowiczka, szalona, buntownicza, nie znosi, gdy ktoś ją krytykuje, uzależniona od palenia papierosów, uparta, chce w końcu znaleźć swoją pierwszą i tą jedyną miłość.  

Zwierzak: szczeniak rasy Akita Inu - Lucky.